Stop de persen: gevarieerd magazine over media

Vijf middelbare heren achter een tafel. Ze spraken over het vaderlandse omroepbestel en vulden daarmee het programma Lopend Vuur, slechts onderbroken door een paar korte kijkjes buiten de studio. Dat was dus het eerste mediaprogramma op de dinsdagavond. Het tweede werd een paar uur later door Veronica uitgezonden, en daarmee was in elk geval aan de regel voldaan dat gelijksoortige programma's niet gelijktijdig op het scherm horen te komen.

Als ze wel gelijk in de lucht waren gegaan, was de keuze eenvoudig geweest. Tom Egbers maakte met de eerste aflevering van Stop de persen een echt televisieprogramma, een gevarieerd magazine over de media waarin verschillende onderwerpen snel en afwisselend voor het voetlicht kwamen. Egbers neemt zijn werk serieus en dat is altijd aangenaam. Geen zelfingenomenheid of ironie, geen flauwekul zoals het bezoekje van Freriks en Buch aan hotel De Witte Raaf in Noordwijk waarmee het gepraat in Lopend Vuur werd verluchtigd.

Bij Stop de persen was ook niet alles tip top in orde, maar het was dan ook de eerste keer. Egbers sprak kritisch met Wiegel en Braks, was actueel met een telefoongesprek met Van der Reijden en de openingen van de ochtendkranten, hield de discussie tussen Verlind van Brandpunt en Waagmeester van Onze Wereld kort en helder en bracht zijn kijkers met een van Staats TV uit Amsterdam overgenomen intermezzo ook nog op de hoogte van de laatste stand van zaken bij de Krant op Zondag.

Aangenaam allemaal, en precies het tegendeel van het gesprek dat Freriks op zijn vuurtje liet pruttelen. Gezeur was dat, borrelpraat waar je niet meer dan af en toe een flard van moet opvangen. Waarover spraken zij? Het doet er niet veel toe, het gezelschap bevestigde elke minuut dat de stand van zaken in Hilversum veel te wensen over laat en voor nog meer verbetering vatbaar is. Er was geen sprankje levenslust te bespeuren. Lopend Vuur kan de fakkel maar beter doorgeven aan Egbers, die heeft er in elk geval zin in.

    • Wilma Cornelisse