Herenakkoord

De reactie van FNV-voorzitter J. Stekelenburg (NRC Handelsblad 21 december) op het artikel 'Stekelenburg slaat de plank mis' (12 december) geeft geen antwoord op de vraag waarom hij op het FNV-congres de term Herenakkoord gebruikte als hij zo goed op de hoogte was van het feit dat het niet meer bestaat. Omdat het bij zijn gehoor tot onjuiste gevolgtrekkingen zou kunnen leiden is zijn uitspraak onzorgvuldig.

Wat Stekelenburg blijkbaar wel bedoelde was het feit dat de aardgasinkomsten zullen stijgen (door de koppeling van de aardgasprijs aan de olieprijs, vastgesteld in US-dollars). Het zal hem zonder twijfel ook bekend zijn dat het leeuwedeel van al die inkomsten (zonder overheidsinspanning) in de overheidskas vloeit.

Stekelenburg maakt, waar het de besteding van deze aardgasbaten aangaat dezelfde fout als velen voor hem. Het feit dat deze baten al decennia lang worden aangewend als normale belastinginkomsten is een kortzichtige fiscale praktijk. Vele tientallen miljarden guldens zijn in die periode in de staatskas gevloeid zonder een spoor na te laten in de vorm van duurzame, grootschalige energieprojecten. Bij delfstoffen gaat het immers om onvervangbare produkten waarvan de winbare voorraad eindig is. De winbare voorraad aardgas in de Nederlandse ondergrond zal in de volgende eeuw op zijn en daarmede zullen ook die baten 'opdrogen', tenzij het verbruik sterk zou worden teruggedrongen.

Het budgettekort van de overheid is door genoemde fiscale praktijk sterk geflatteerd. Het is onverantwoordelijk dat wij onze financiele tekorten (financieringstekort verhoogd met aardgasbaten) doorschuiven naar de volgende generaties. Mede gezien de te verwachten grote stijging van de milieulasten zullen die generaties het moeilijk genoeg hebben.