Vrouwen de dupe?

Interessant was de serie bijdragen van economen en politici in NRC Handelsblad onder het thema: “Wat moet er in de tussenbalans komen te staan?” In de bijdrage van dr. W. Drees bracht een passage me aan het denken. Hij stelt voor, de oudedagsregelingen te beperken. Hij wil “de AOW voor een alleenstaande geleidelijk gelijkstellen aan die voor een samenwonende.”

Zijn de kosten van levensonderhoud voor een alleenwonende werkelijk de helft van die van een samenwonende? Dat kan toch niet waar zijn! Huur, verwarming, woninginrichting (b.v. vervanging van een defecte ijskast) zijn vaste lasten, die gelijk blijven of men nu met een of met twee personen ervan profiteert. Het is dus logisch, dat een alleenstaande een hogere AOW-uitkering krijgt dan een samenwonende.

Maar nu het belangrijkste. Die alleenstaande oudere is meestal een oudere vrouw. De laatste tijd bereiken de vrouwen een veel hogere leeftijd dan de mannen. Door nu de uitkering voor een alleenstaande te verlagen, zoals Drees voorstelt, worden de kosten van slecht management, politiek onvermogen en politieke onwil gelegd bij de kwetsbaarste groep in onze samenleving: de bejaarde, alleenstaande vrouwen. Zij zijn gemakkelijk te pakken: ze vormen geen pressiegroep, zijn niet politiek georganiseerd, hebben daardoor geen politieke of economische invloed. Het verder aantasten van het niveau van levensonderhoud van deze groep, die door het verzorgen van hun mannen zo veel aan onze huidige welvaart hebben bijgedragen, getuigt van weinig politieke moed en menselijk mededogen. Het is ook volstrekt tegen de idee van een verantwoordelijke maatschappij. Bijna zou ik roepen: “Vrouwen, te wapen!.” Maar dat hoeft toch niet meer in onze tijd?

    • Drs J. A. Braaf-Brandenburg