Het ideale Jeugdjournaal bevat bloopers en dieren

Zaterdag, Ned.3, 18.45-19.30 uur.

Bloopers, hotemetoten, heel veel jonge ijsbeertjes, de perestrojka en de val van de Berlijnse muur en natuurlijk het milieu. De jubileumuitzending van het jeugdjournaal is een grappig programma geworden zonder het doel dat ook dit journaal dient, uit het oog te verliezen.

Het jeugdjournaal bestaat tien jaar, en dat betekent feest. Taarten, slingers, goochelaars en muziek, maar ook een terugblik, gekoppeld aan de achtereenvolgende presentatoren van dit unieke nieuwsbulletin en aan de verkiezing van de 'hotemetoot van de jaren tachtig'. Een hotemetoot is een politicus of vergelijkbaar zwaargewicht waar “heel veel woorden uitkomen, maar die niets zegt”, verklaarde Marga van Praag met haar heldere en voor eeuwig met het jeugdjournaal verbonden stem, waarna ze de kandidaten voor de titel met inleidende woorden tot nieuw leven wekte.

Heel mooi is Van Agt, volstrekt onbekend voor de huidige generatie tien- tot twaalfjarigen, die op onovertroffen sinterklaastoon laat weten dat hij “voor de kinderen” onmiddellijk beschikbaar is. Ruding, voor de tegenwoordige jeugdjournaal-kijkers ook al een schim uit het verleden, maakt het nog bonter en begint over de “jongens en meisjes van het kabinet”. Wallis de Vries, staatssecretaris in de tijd dat WVC nog CRM heette, bezorde het jeugdjournaal een aantrekkelijke primeur, maar weigerde zijn uitspraak voor het 'echte' journaal te herhalen. Prima kandaten allemaal voor de titel 'hotemetoot van de jaren tachtig', maar het jeugdjournaal blijft ook hierin zichzelf trouw en verlaagt zich niet tot de goedkope ironie van de volwassenenwereld. Van der Reijden krijgt de levensgrote oorkonde uitgereikt, niet om zijn overstap van het NOS-bestuur naar Veronica, maar omdat hij zich als staatssecretaris van volksgezondheid liet uitdagen tot honderd meter hollen op de sintelbaan. Zo hoort het, kinderen blijven kinderen en een hoogwaardigheidsbekleder die zijn colbert uittrekt en zijn hemdsmouwen opstroopt om van een kind de honderd meter te verliezen, is veel lachwaardiger dan een hotemetoot die de gelegenheid benut om eindelijk eens als een ouderwetse schoolmeester het volk te kunnen toespreken.

Het NIPO onderzocht voor de gelegenheid wat kinderen zelf voor journaal willen. Bloopers, dieren, sport en een weerbericht door Erwin Krol, Paul de Leeuw was aanwezig om de eenmalige uitvoering van dit ideaal te presenteren. Het werd een grimmig bulletin met een aardig aantal bloopers waar de betrokkenen zonder enig genoegen op zullen terugkijken, als ze daar al toe in staat zijn. Een door twee kinderen uitgevoerde goocheltruc wordt door De Leeuw afgesloten met “een prettige begrafenis” en Krol krijgt zijn eigen hondenweer opgediend, eindelijk gerechtigheid.

Wie de moeite neemt de grappen en grollen van dit jubileumprogramma af te trekken, krijgt een helder beeld van de samenleving. Vaderlijke politici verschuilen zich achter gordijnen van woorden, de echte grote politiek wordt verkocht met een Russisch kind dat door de Amerikaanse president over de bol wordt geaaid en de milieu problemen opgelost met een wedstrijd en een spelletje. Het wereldnieuws als een verzameling bloopers, aan elkaar gepraat door een artiest voor een publiek van kinderen die als kleine volwassenen ernstig in drie zinnen de Golfcrisis bespreken. De televisie democratie in zakformaat, het jeugdjournaal verdient een compliment, de redactie begrijpt hoe de wereld in elkaar zit.

    • Wilma Cornelisse