Boom

Op de televisie zag ik dat ze elkaar in Irak driemaal zoenen, soms vier maal, de vrouwen en de mannen. En door mekaar. Er was veel vrolijkheid en iemand spoot wit schuim uit een spuitbus op iemand anders. Met drijfgas, maar het gat in de ozonlaag zal daar wel niet milieuvijand nummer 1 zijn. Of als zij Duits spreken - en merkwaardig veel Irakezen spreken Duits (sommigen zelfs Nederlands las ik in VN) - zouden zij kunnen zeggen 'Deine Sorgen mocht' ich haben', een uitdrukking die ik de laatste tijd nogal eens gebruik sinds mijn gehele standpijp vernieuwd moet worden. Van mijn huis bedoel ik.

Voor mijn raam, op het schoolplein, ligt een enorme, niet verbrande kerstboom mij verwijtend aan te kijken, als een verre zure klacht uit de bossen - want dit stukje betekent ook de dood van een boom. In Londen heeft zelfs iemand een kettingzaag in de grote kerstboom op Trafalgar Square gezet, niet als een algemene daad van verzet maar uit een persoonlijke grief tegen de Noorse staat die immers elk jaar die boom aan Engeland geeft. Hij zat naar zijn mening onschuldig of te lang gevangen in Noorwegen in verband met het in bezit hebben van drugs. Van de agent die hem overmeesterde wist hij, met diezelfde kettingzaag, in een seconde de truncheon door te zagen. De snelrechter veroordeelde hem nog diezelfde middag tot vier maanden gevangenisstraf “ wegens het ontnemen van vreugde aan andere mensen”. De boom is door boomchirurgen gered.

Ik denk overigens dat Noorwegen die bomen geeft vanwege de inspanningen van Engeland tijdens de Tweede Wereldoorlog, naar een Duits idee - die boom dan - want koningin Victoria versierde weliswaar de eerste boom (nu precies 150 jaar geleden) maar haar Duitse familie had het bedacht.

En Boxing Day is niet de eerste dag van Kerstmis zoals abusievelijk vermeld stond, maar de eerste werkdag (geen zondag dus) na eerste kerstdag, zodat Boxing Day in Engeland weleens op derde kerstdag valt. Ik bied iedereen die hierdoor in materiele of geestelijke nood gekomen is mijn verontschuldigingen aan.

Ik bracht, zoals ik al schreef, mijn tweede kerstdag door wandelend langs een riviertje en op een 140 meter hoge heuvel noordelijk van Bavay, waar ik de grauwste wolkenflarden van mijn leven over het land zag jagen. Om met wijlen Joop Waasdorp te spreken: een dweilenlucht. Joop zei er dan nog iets bij dat ik de nette lezer zal besparen, maar dat kwam omdat Joop lang op krabben had gevist in Australie, en die dingen klemmen gemeen hard je vingers af.

Wij aten 's avonds in een klein restaurantje dat ik u goed kan aanraden: Cafe de la Marie in Gogny Choussee, niet te verwarren met Goegny Choussee, dat aan de overkant van het pleintje ligt. De rechte weg vanaf Malplaquet vormt daar de grens: links Belgie, rechts Frankrijk.

Dit cafe heeft een menu van 90 francs, en de meest verrassende gerechten. Zo hebben zij lamsniertjes vooraf, zoals het hoort: gebakken, in de jus, met pommes frites, wat hier gebakken appeltjes betekent. Bij de hoofdgerechten vindt men een koppeltje cailles, alles zeer verzorgd en recht smakelijk. Zij zijn ook niet te beroerd om gerechten over verschillende borden te verdelen. Voordat u nu zingt: “ Dat zijn nu weer die Hollanders” moet ik melden dat wij enige extra voorgerechten hadden.

De terugweg via Mons leidde als immer tot keuzes. Laat ik duidelijk zijn, er is maar een goede en juiste weg: rondweg Brussel-West, dan Antwerpen via Mechelen (dat is de afslag na Machelen, om het gemakkelijk te maken). Via Boom betekent stoplichten.

Waar de verlichting in Belgie tegenwoordig perfect is op de grote weg, is het wegdek nog steeds abominabel. Overal van die ingesleten goten vol water, verkeerde markering, plotselinge wegvernauwingen en de meest ergerlijk slecht aangegeven splitsing ter wereld - die bij Antwerpen, net na de tunnel, waar de linker weghelft Antwerpen invoert en de rechter weghelft (nauwelijks zichtbaar in de tunnel gemarkeerd door NL) naar Breda leidt. Een levensgevaarlijke situatie voor mensen die inhalen (er is geen inhaalverbod, maar de linkerbaan voert etc.) en zich toch nog in de rechter rijstrook willen voegen, in de bocht, twintig meter na de tunnel. Dat daar nog geen enorme kettingbotsingen zijn geweest is mij een raadsel. Een ander fenomeen is de in de berm verdwijnende witte streep - een hele verrassing als je, langzaam rijdend in de mist, of in de stromende regen, zo'n streep als leidraad neemt.

Men merkt na de grens dat de nieuwe weg om Breda heen van een nieuw soort wegdek is voorzien, een regenabsorberende laag die er uitziet alsof het droog is. En ook zo aanvoelt. Heel mooi.

Tenslotte zit ik nog met de laatste vraag van het vorig jaar: wat is er eigenlijk aan vuurwerk? Wat is er aan knallen? Wat is er aan?

En dan vraag ik nog niet eens wat er inmiddels af is.