Live

Tijdens de pauze kreeg het moderne levensgevoel Quitt in de Laatsten der Onverstandigen van Peter Handke, onverbiddelijk te pakken. Toen de pauze voorbij was floot hij een melodietje, maakte een dansje en zong hij de blues! Hij begeleidde zichzelf op een zojuist aangeschaft elektronisch pianootje. Een zilverkleurig instrument dat geheel paste bij zijn nieuwe levensgevoel en interieur. Quitt zong: “Nieuw Zeeland... Onvoorstelbaar.” De rest weet ik niet meer. Rudolf Lucieer speelde Quitt en had zich vastgebeten in de opdracht zichzelf te begeleiden. Rudolf was geen prof op de piano. Toch had hij in twee maanden het lied onder de knie. En de blues klonk zoals hij moest klinken. Helaas, omdat het pianogeluid uit een speaker kwam, dacht het publiek dat Rudolf de pianopartij aan het play-backen was. Is er dan geen verschil tussen een acteur die piano speelt of speelt dat hij piano speelt? En zo nee, tot wat voor bittere conclusies moet je dan komen tenslotte? Wat is er allemaal vervangbaar in het live-optreden van acteurs?

In de voorstelling van Uit den Vreemde van Ernst Jandl liep Helmert Woudenberg naar buiten, de straat op. Zogenaamd om boodschappen te doen. Via de steeg belandde hij dan in cafe De Blincker. Helmert droeg een uiterst gevoelig draadloos microfoontje op zijn revers. Hierdoor werden zijn eigen woorden en het commentaar van voorbijgangers met wie hij een gesprek aanknoopte binnen in het zaaltje versterkt. Het publiek luisterde naar een toneelspeler en zag hem niet. Als Helmert tenslotte weer “naar huis ging” werd zijn stem steeds minder versterkt en binnengekomen klonk hij weer normaal. Om te laten zien dat het een live optreden betrof had Annet Malherbes, die als inspecient op het toneeltje meespeelde, alle draaiende delen van de bandrecorders gestopt. “Let wel mensen, wat u nu hoort is echt, is onvoorbereid en uit het echte leven gegrepen!” Het heeft niet geholpen. Men vond de episode interessant, niet extra spannend en de geluidsband van hoge kwaliteit.

De noodzakelijke changementen tijdens Lange Dagreis naar de Nacht bij Toneelgroep de Appel worden niet gevuld met zorgvuldig gekozen op de band gezette muziekfragmenten maar met de acteurs zelf. A capella zingen ze flardjes muziek. Het gevolg is dat men zich de vraag stelt wat voor diepere betekenis daar achter schuil gaat.

    • Leonard Frank