Verleidingskunsten en macho-gedrag in een oosterse entourage

Voorstelling: King of the Sheath door Stichting Het Gevogeld Verlangen. Concept, regie: Lisa Marcus; decor: Keso Dekker; kostuums: Paulette Boschung; muziek: Michel Mulders; licht: Niko van der Klugt; spelers: Barbara Duyfjes, Ingela Sjogren, Mia Spil, Wim Kannekens, Zeca Nunes, Eelco Roovers. Gezien: 2-1 Toneelschuur, Haarlem; daar nog te zien t-m 5-1. Tournee t-m 6-4.

In dezelfde tijd dat zich in het Midden-Oosten een politiek machtsspel afspeelt dat catastrofaal kan eindigen, realiseerde de Amerikaanse performance-artieste Lisa Marcus King of the Sheath, een voorstelling gebaseerd op een vertelling uit 1001 Nacht. Marcus beweert gefascineerd te zijn door de Arabische cultuur met zijn rituelen en sociale codes. Zij doelt daarmee niet op religie of politiek, maar op het exotische, erotische en gewelddadige. Blijkbaar is zij meer verknocht aan droombeelden dan aan de realiteit.

King of the Sheath speelt zich af in een sensueel, oosters decor van Keso Dekker: een paleis behangen met Perzische tapijten, een tegelvloer, een klaterende fontein en vergulde meubels. Bij het betreden van dit erotische strijdperk blaast de 'koning van de schede' (Wim Kannekens) een condoom op. De knal is het startschot voor een aantal scenes, waarin macho-vertoon, vrouwelijke verleidingskunsten, molest of frustraties worden getoond.

Het verhaal De drager en de drie meisjes uit Bagdad, dat als basis dient voor de voorstelling, wordt niet precies naverteld. De enkele fragmenten die zijn gehandhaafd, zoals het geselen van de hond of de met de bijl zwaaiende beul, doen geforceerd aan, evenals de beoogde erotiek. De dames zitten dikwijls wijdbeens en worden aanbeden, dan wel verguisd door de heren. Iedereen pakt iedereen, maar de 'final act' gebeurt onder een zwarte doek. Deze voorstelling gaat weliswaar over verleiding, maar is niet verleidelijk in woord (schuttingtaal wordt uitsluitend in het Engels geuit) of gebaar. De spel- en mimescenes worden hier en daar afgewisseld door bewegingsmotieven: eenvoudige combinaties die nauwelijks kunnen boeien.

In King of the Sheath heeft Lisa Marcus zichzelf de vraag gesteld wat een koning tot koning maakt. Het was beter geweest wanneer zij zich had afgevraagd welke eigenschappen een regisseur behoort te bezitten. Is deze uitsluitend de arrangeur van de elementen die de spelers aandragen of is hij-zij de maker van de voorstelling? Drie van de medewerkers - Barbara Duyfjes, Wim Kannekens en Zeca Nunes - choreograferen zelf. Hun aandeel is zonder veel moeite te herkennen. Daardoor ontbreekt aan deze produktie een persoonlijk stempel van Lisa Marcus.