Van pol naar pol

Wie aankondigt in dit seizoen naar Ierland te gaan, kan rekenen op ongelovige blikken. Zeker als duidelijk wordt dat het plan is om daar te gaan wandelen. Buiten dus.

In Ierland, zo verzekeren de thuisblijvers, regent het altijd, maar dezer dagen stort het water daar acht dagen per week uit de hemel, vijfentwintig uur per dag. Gegarandeerd.

Toch blijkt hier een remedie tegen te bestaan. Prop de reisbagage helemaal vol met regenkleding: waterdichte schoenen, regenbroek, mackintosh, poncho, zuidwester en een paraplu voor je-weet-maar-nooit - de complete uitrusting van een figurant uit Op hoop van zegen. Zowel de god van de katholieken als die van de protestanten strijkt dan barmhartig zijn hand over het hart: in zeven dagen buiten geen druppel regen gezien. Sterker nog: de reservoirs die Dublin van water moeten voorzien waren in tijden niet zo leeg geweest.

Zelfs de extra truien bleken enigszins overdreven: de winters in Ierland zijn zachter dan in Nederland.

Toch begint het 's nachts al te vriezen en voor wie The Wicklow Way gaat lopen, een prachtige wandeling van zeven dagen van Dublin naar Clonegal, is dit iets om rekening mee te houden. Een flink deel van de wandeling gaat namelijk over moorland, woeste heidegrond. Omdat er in Ierland gemiddeld toch meer regen valt dan deze grond kan absoberen, zijn de moorlands bijna altijd drassig, zompig zelfs.

De ervaren wandelaar weet hier mee om te gaan: stap van pol naar pol. Liefst precies in de kruin, het stevige plekje in het midden van een grasheuveltje. Het resultaat van deze strategie hoort thuis in het Ministery of Silly Walks: zigzaggend en met passen die nu weer eens kleiner maar vaker veel groter zijn dan gerieflijk. Maar het loont, een misstap kan ertoe leiden dat je in een van de gaten stapt waar de moorlands zo berucht om zijn. Enkeldiep of soms zelfs tot de knie. En natuurlijk vol met dikke, zwarte modder.

Maar na nachtvorst is dit allemaal anders. De grond is dan opgevroren en dat betekent dat je in de vroege ochtend dit soort terrein in een rechtere lijn kunt doorkruisen. Naarmate het later wordt en de grond ontdooit, voelen je voeten iets waar je tanden expert in zijn: een zachte laag chocolade op een knapperig koekje. Of een dikke laag jam op een rijstwafel. Dit is een gevaarlijk moment: de deksels staan nu op het punt te verdwijnen van de gaten vol modder.

De Ierse wandelaars zelf hebben iets op dit gevaar gevonden: zij stappen in steeds groter getale op de fiets. In Nederland is de mountainbike natuurlijk een contradictio in terminis. Je hebt dan wel een bike, maar mountains zijn niet bij de koop inbegrepen. In Ierland wel, en hoe hoog de bergen daar soms ook zijn, ze zijn niet langer veilig voor de mountainbiker.

Het is een curieuze ervaring. Uren zwoegen en zweten om de top van een heuvel te bereiken. Even uitpuffen om op dat moment te worden gepasseerd door drie mannen op mountainbikes. “Nice crrrisp weather isn't it? ”, roept een van hen, om zich vervolgens met indrukwekkende snelheid van de heuvel te storten die jij met zoveel moeite hebt beklommen. Een kwartiertje later zijn ze al uit het zicht verdwenen.

Bij de achterblijvers moet de jaloezie dan nog komen. Nog dagen wijzen sporen van fietsbanden hen de weg. Het heeft iets stoms: springen over de pollen, liefst precies op de kruin, met stappen die eigenlijk altijd veel groter zijn dan geriefelijk, terwijl het ook op de fiets kan. Het is als met bergschoenen aan op asfalt lopen, terwijl dagjesmensen in auto's voorbijzoeven.

Verbazingwekkend is ook, dat je die sporen van mountainbikes zelfs tegenkomt waar het helemaal niet kan. Op smalle modderige paadjes vol keien. Bij onmogelijke rivierovergangen. In dicht struikgewas.

Bij deze te koop aangeboden: 1 paar waterafstotende wandelschoenen. Merk Nomad. Maat 43.