Wat wij zien en horen

Als wij van het eiland Texel afgaan voor een lezing kunnen we nooit meer met de laatste boot terug want die vertrekt al om half tien uit Den Helder. Dat vinden we juist leuk en spannend want dan slapen we in een hotel. Maar soms ook bij vrienden van ons. Toen we van die lezing uit Monster kwamen hebben we in Den Haag bij Geoffrey en Truus Madge gelogeerd. Geoffrey Madge is een Australische pianist die hier al heel lang woont en volgens onze papa speelt hij de sterren van de hemel, bewolking of niet. Dat wilden we wel eens horen... en zien. Hij zou de volgende avond een huisconcert ergens in een deftige buitenwijk geven en daar waren wij ook voor uitgenodigd. Ze hebben ook een zoon, Stanford, die al vijftien jaar is en toch gewoon met ons wil spelen. Aardig, he. Meestal vinden oudere jongens je te kinderachtig. Hij weet alles van computerspelletjes dus we zaten de volgende ochtend al vroeg in onze pyjama's op zijn kamer aan The Crypt. Onze ouders hebben de pest aan computerspelletjes maar ze verbieden het ons niet omdat ze hopen dat het ons op den duur wel zal gaan vervelen. Nou, mooi niet. Spottend zeggen ze dat je er vierkante ogen van krijgt en op den duur hersenletsel en net zo uit elkaar gaat spetteren als de figuurtjes die je op het scherm uitschakelt. We hebben dan ook maar een spel, Wizards en Warriors dat we hoogstens een keer per week mogen spelen. Als onze papa dan de kamer binnenkomt en hij hoort dat tingeltje, gaat hij gauw weg alsof hij per ongeluk in een zaal met besmettelijke zieken binnengelopen is die hun laatste adem uitkreunen. Hij zegt dat hij liever levenslang in een kerker opgesloten zou zitten met een dozijn ukelele spelende oesters, dan een uur naar dat ellendegeluid te moeten luisteren.

's Middags zijn we met z'n allen naar het Panarama Mesdag geweest. Alleen Geoffrey bleef thuis om zich op het concert te concentreren. Toen onze papa kaartjes kocht zei de meneer aan de balie tegen hem, 'De deur links is op slot.' Onze papa glimlachte een beetje verwonderd en verlegen. Toen we vroegen wat er was, zei hij 'Dat is deze deur, jongens, waar die meneer het over had. Hij is inderdaad op slot. Maar als je hier door die ronde raampjes kijkt zie je de onderkant van het duin waar je vanuit het panorama van bovenaf op kijkt. Het wordt geschraagd door tientallen palen. Het is net een stijf ondergronds bos met loof van ouwe lappen. In de oorlog toen ik een jaar of achttien was ben ik hier met mijn eerste meisje een keer geweest en toen was die deur niet op slot. En toen heb ik daar in de duisternis tussen die dorre stammetjes met haar staan vrijen.' Aan Truus Madge ging hij toen uitgebreid vertellen wat ze daar allemaal gedaan hadden, maar daar luisterden we maar niet naar, want wij gaan toch later niet met meisjes, die zijn ons te kattig. We blijven hier op ons terrein in een zelfgemaakte hut ons hele leven met onze beide poezen samenwonen. Toen we vroegen of die meneer dat uit de oorlog onthouden had, dat die deur openstond en zo, zei onze papa dat die meneer toen nog niet eens geboren was. Maar dat hij er een boek over geschreven had, en dat die meneer even fijntjes liet merken dat hij dat gelezen had.

Toen we de trap opgingen kwamen we in een soort muziektent en ineens was er om ons heen de zee en het strand vol plompe vissersschepen en dorpen en torens van kerken achter de duinen in de verre verte. Een panorama is eigenlijk een rond schilderij helemaal om je heen. Je bent buiten door wat ze erop geschilderd hebben en zo voelde het ook. Het leek wel of je de wind voelde en er ieder moment een meeuw vlak over je hoofd kon scheren. Maar ineens roken we hoe bedompt het er was en onze papa zei dat ze om het nog echter te maken van tijd tot tijd wat zilte frisse zeelucht naar binnen zouden moeten blazen.

's Avonds zijn we naar het concert van Geoffrey Madge geweest. Hij speelde eerst een paar sonates van Scarlatti en daarna iets van Busoni en een rondo van Chopin. Maar toen hingen wij al tegen onze ouders aan te slapen. Niet omdat we het niet mooi vonden, we vonden het prachtig. Maar omdat je erdoor ging dromen als je nog wakker was. Je zag allemaal figuren en kleuren door elkaar heen bewegen en dansen en ineens vielen je ogen dicht en liep je er middenin alsof je van je stoel zo in je eigen droom stapte.

Na het concert, toen we ondersteund door onze papa en mama naar de auto slaapwandelden, regende het verschrikkelijk hard. Het leek wel of er duizenden plastic tonicstampertjes uit de lucht kwamen vallen. Ineens kwam er een auto door de laan die zijn grote licht aandeed. En toen zag je de regen als een vloer van gouden spetters en bellen en druppels. 'Kijk jongens, wat heb ik jullie gezegd', riep onze papa. 'Geoffrey Madge heeft de sterren van de hemel gespeeld. Er is een heel melkwegstelsel naar beneden gekomen.'