Liefde voor het theater in Branco van Truus Bronkhorst; Magie van leraar en discipel

Voorstelling: Branco van en door Truus Bronkhorst en Max Dooijes. Advies: Marien Jongewaard; muziek: Jimi Hendrix, Mozart, Procol Harem, Hair, Van Bergeijk. Gezien: 29/11 Felix Meritis te Amsterdam. Aldaar: t/m 1/12.

De danseres Truus Bronkhorst heeft een choreografie gemaakt voor haar vroegere leraar Max Dooijes. Samen brengen zij de produktie Branco (Italiaans voor kudde) slechts enkele keren in het Amsterdamse theater Felix Meritis. Een unieke voorstelling, waarin vrolijkheid en weemoed elkaar afwisselen.

Truus Bronkhorst, verre van een kuddedier, heeft in de afgelopen jaren een klinkende reputatie opgebouwd als choreografe en theaterpersoonlijkheid. Max Dooijes (1919) had die faam na de Tweede Wereldoorlog tot in het begin van de jaren '50 bij het Ballet der Lage Landen. Daarna trok hij zich terug van het podium en werd docent aan de Academie voor Dramatische Kunst in Amsterdam.

Branco gaat over de magie en de liefde voor het theater, het leven en elkaar. Een toverspreuk zet de uit vijf scenes opgebouwde voorstelling in beweging. De oude magier, ernstig gezicht boven witte plooikraag, bundelt de sterren tot een boeket. De komst van zijn speelse pupil lijkt hem te injecteren met een dosis jeugdigheid. Het leerproces voltrekt zich in majesteitelijke gebaren, waarbij de lichamen een weegschaal vormen waarvan de balans steeds wisselt.

Dat de verhouding leraar en discipel vervaagt en beiden elkaar tot op het bot leren kennen wordt duidelijk, wanneer Bronkhorst en Dooijes, slechts gekleed in een zwarte broek, een lijnenspel uitvoeren van eenvoudige gebaren en houdingen. In hun naaktheid scheppen zij ontroerende beelden, terwijl de handen steeds naar het hart gaan, waar het heilig vuur brandt.

De geniale gekte van Bronkhorst komt vooral tot uiting in de ironische delen. Bij voorbeeld als zij op de muziek uit de musical Hair verwijst naar de voze kant van het eeuwige vrouwelijke. Dan is zij een clown die het publiek wil amuseren. In het laatste deel draaien de rollen zich om. Dan neemt de leerling de leiding over, maar de vriendschapsband blijft onaangetast. Branco is een magisch mooie voorstelling.