Henry IV: langdurig rondklossen op een kaasplank

Voorstelling: Henry IV, van W. Shakespeare door Martin Hanson theaterprodukties. Regie: Adrian Brine; vertaling: Dolf Verspoor; decor: Frank Raven; spelers: Ton Lutz, Pierre Bokma, Roelant Radier e.a. Gezien: 27/11 Stadsschouwburg Amsterdam. Nog te zien: t/m 20/2 in het gehele land.

Henry IV, na Richard II, de tweede Shakespeare-produktie van producent Martin Hanson, is een hechte voorstelling geworden. Er heerst eenheid, op alle fronten. Regie, decor, mise-en-scene, spel en belichting zijn alle even ver onder de maat. Alleen de bezetting vormt hier en daar een uitzondering. Ton Lutz doet mee, en Pierre Bokma, en Gees Linnebank; hun deelname is in een opzicht leerzaam: goede acteurs kunnen even slecht worden als de voorstelling waarin zij staan.

De dood van Henry IV is een gruwelijke gebeurtenis, in overdrachtelijke zin deze keer. Wat valt er verder te zeggen over een voorstelling, die men met alle macht uit de gedachten probeert te bannen? Dat de kostumering een ratjetoe is en lelijk bovendien, evenals de speelstijl, de changementen en de vertaling. Dat de spelers de hele avond op een idiote, toneelbrede kaasplank rondklossen? Dat een knullig-gestileerd gevecht minuten te lang duurt, waarschijnlijk alleen om het grote publiek te behagen? Of dat ik, behalve respect voor zijn solidariteit, medelijden heb met Lutz, die als de in middeleeuws gewaad gehulde Henry zijn dood moet sterven op een chaise longue uit de jaren vijftig, van deze eeuw wel te verstaan?

Dat, en nog veel meer zou ik kunnen zeggen, als ik de moed had. Maar die heb ik niet, en voor een voorstelling die kennelijk niet serieus genomen moet worden, lijkt me dit eigenlijk al ruimschoots voldoende.

    • Pieter Kottman