Globe

Jakhals trouwde een giraf en de giraf bracht een kleine dochter mee het huwelijk in. De vrouw ging 's morgens naar het veld om wortelen, bessen en hout te verzamelen, Jakhals paste op het huis. 'Blijf bij het kind tot ik terug kom', zei de vrouw, maar Jakhals dacht alleen aan zijn maag. Hij keerde alle potten en pannen om en vrat de hele voorraad op, zonder zich om vrouw en kind te bekommeren. Terug van het veld keek de vrouw verbaasd in de lege kookpotten, ze zocht en ze zocht maar er was geen korrel meer te vinden. 'Vader nam het, vader vrat het', riep het meisje. Zo ging het keer op keer: een schrokkerige Jakhals, een boze vrouw en telkens schelden en ruzie.

Jakhals besloot zich op zijn vrouw te wreken. Hij groef een gat voor de stoel waar zij het liefste zat, stak er stokken met scherpe punten in en bedekte de valkuil met stro en modder zodat je er niets meer van kon zien. Jakhals kon maar nauwelijks wachten tot zijn vrouw moe van het veld in haar stoel zou ploffen. Maar toen zij thuis kwam riep haar dochter: 'Niet zitten, niet zitten.' Te laat, de grond week al onder haar benen en ze verwondde zich lelijk aan de scherpe punten. 'Vader deed het, vader sneed het', riep het meisje. Jakhals nam zich nu voor het verklappende kind onmiddellijk uit de weg te ruimen. De giraf voorvoelde het gevaar en verstopte haar dochter hoog in een boom.

Dood aan de moeder dacht Jakhals en hij liep naar de dieren in het veld, de leeuwen, de olifanten, de hyena's en alle anderen die vier benen hebben en zei: 'Over twee dagen slacht ik de giraf. Ik nodig jullie allemaal uit voor een feestmaal.' Ook de giraf hoorde van het feest. Zij liep naar de boom waar het kind verstopt zat en zei: 'Ze zullen me in stukjes snijden en me verdelen en iedereen zal een stuk van mij in zijn pot koken. Hier heb je een twijg, ik heb het van een bijzondere boom geplukt. Als je mijn vlees ziet, gooi dan in elke pot een takje. Alle vocht zal op die manier verdampen. Als de gasten komen, zal je zien dat de twee langsten de rij sluiten, dat zijn mijn broers. Zeg ze dat het hun zuster is die daar in stukken ligt. Ze moeten mijn hart nemen en in een fles bewaren, alleen dan kunnen ze me redden.' Het gebeurde zoals de giraf gezegd had. Na twee dagen kwamen alle dieren die vier benen hadden bij elkaar. Ze brachten allemaal hun eigen kookpot en hout mee. De Jakhals en de olifant grepen de giraf en doodden haar. Toen sneden ze haar in stukken en het vlees ging van pot naar pot. De dieren zaten onder de grote boom en wachtten tot het vlees eindelijk gaar sudderde. Het rook lekker en ze hadden een flinke honger. Bovenin de boom zat de dochter. Ze gooide een takje in elke kookpot en alle jus en sap wolkte de lucht in. Zulk droog en taai vlees hadden de gasten nog nooit gezien. Ze keerden hun kookpotten om en keken of er niet een gat in zat. Onbegrijpelijk. Ze moesten het vlees wel weg gooien. Niemand had zijn tanden ook maar in het vlees gezet.

Van het bloed van de giraf hadden de dieren een grote pot soep gekookt. Likkebaardend stonden ze voor de borrelende prut om tenminste iets te eten te krijgen. Ook de langsten van het gezelschap stonden met hun nappen in de rij. Het meisje in de boom riep: 'Drink niet, drink niet. Drink het bloed van jullie zuster niet.' Zij keken geschrokken naar boven en trapten het vuur van de soeppot uit. Toen de kleine hen vertelde wat er met hun zuster gebeurd was en hoe zij haar redden konden, zochten ze het hart van de giraf en stopten het in een fles.

Een paar dagen gingen voorbij. Op een namiddag, toen de schemering zich inzette, zo tegen zes uur, werd er aan de deur geklopt. 'Wie is daar?', riepen de broers en de dochter in koor. 'Ik', zei een stem. 'Wie is ik', vroegen ze. 'Kennen jullie me dan niet meer, je moeder, jullie zuster.' Ze sprongen allemaal op en renden naar buiten. En daar stond de vrouw, zoals ze geleefd had, gezond en mooi op haar vier benen. Iedereen was zeer gelukkig.

'Je hebt nu wel iets anders aan je hoofd, ' zei de rijke, 'ik kan lang wachten.'