Een vingeroefening van twee actrices

Voorstelling: Dat Verhaal met die Glazenwasser, door Growing up in Public i.s.m. Toneelschuur. Tekst en regie: Paul Feld. Spel: Ine Leijtens, Oda Spelbos. Decor: Catharina Scholten. Gezien: Toneelschuur Haarlem. Toernee t/m 19/01.

Het is licht en bladstil in de patio, de ideale atmosfeer voor broeierig wroeten in de eigen binnentuin. Twee vrouwen zijn met elkaar in gesprek, de een gekleed in een avondjurk en een verlangend roze jasje, de ander in hunkerend kant onder een leren vest.

Als de gastvrouw even weggaat doet de gast of ze thuis is. Ze trekt iets anders aan waardoor je ziet dat ze zwanger is, vernielt met ingehouden hysterie wat sinaasappels en leest het dagboek van haar gastvrouw. Die blijkt allerminst verrast dat de ander haar dagboek uit het hoofd kent. Je krijgt zelfs de indruk dat de ander met het dagboek samenvalt, het dagboek is.

De dialogen zijn die van twee elkaar beconcurrerende vriendinnen. De vrouwen proberen schuldgevoelens in elkaar levend te houden met herinneringen die cirkelen rond seksualiteit, moord en abortus. Hun gesprekken kronkelen zich langs de associatieve wegen van mensen die elkaar goed kennen. Te goed, en dat is een probleem: het kost de toeschouwer moeite te bepalen welk verleden bij welke vrouw hoort en welke van hun vele verhalen geen van beide toebehoren.

Oda Spelbos en Ida Leijtens lijken te twijfelen tussen inleving en ironisch commentaar. Paul Felds tekst is een compilatie van vreemde en eigen tekstfragmenten, de samenhang is enigszins zoek. De actrices zijn echter in staat met een enkele beweging of mimiek een scala aan betekenissen op te roepen. Maar juist daardoor en door de korte duur lijkt de voorstelling eerder op de vingeroefening van getalenteerden dan op een afgerond produkt. Het aanwezige talent rechtvaardigt de hoop dat dit er alsnog uit groeit.