Toscaanse ster Gianna Nannini zingt universele muziek; Tussen Springsteen en Piaf

Concert: Gianna Nannini. Gehoord: 26/11 Carre, Amsterdam.

Voor een artiest die in eigen land meer stadionkaartjes verkoopt dan Prince en Madonna bij elkaar, was het waarschijnlijk even slikken. Hoewel Gianna Nannini een uitverkocht Carre aantrof, moest de drie turven hoge Italiaanse er hard voor werken om meer respons te krijgen dan het beleefde applaus, dat in eerste instantie haar deel werd. 'Dit is geen plaats voor rock en roll', brulde ze provocerend, waarop ze ruim twee uur lang het tegendeel aantoonde.

Aan temperament geen gebrek, want van meet af aan ging de 34-jarige Toscaanse tot op de bodem van haar fysieke vermogen. Haar stembanden van grofkorrelig schuurpapier schreeuwen om de vergelijking met Rod Stewart en Janis Joplin, terwijl haar energieke podiumverschijning afwisselend doet denken aan Springsteen, Piaf en een ballerina in een rock en roll-uitvoering van het Zwanenmeer. Geholpen door het in deze omgeving lichtelijk overbodige videoscherm, is Nannini innemend genoeg om niet alleen de achterste tribune van een stadion, maar ook de nok van een echt theater te bereiken.

In de loop van de veertien jaar waarin ze platen maakte, ontwikkelde Nannini een stijl die minstens zoveel raakpunten heeft met Europese muziek als met geimporteerde rock en roll. Haar teksten zijn veelal romantisch en hebben een universele zeggingskracht. Hoewel ze een publiek trekt dat grotendeels uit Italiaanse Nederlanders en Nederlandse Italianen bestaat, hoef je geen vloeiend Italiaans te spreken om te weten waar nummers als Latin Lover en Fiesta over gaan. Nannini's muziek is feestelijk en emotioneel, zolang ze met haar gepassioneerde voordracht kan verhullen dat haar groep een wel erg routinematig lesje afdraait. Zelfs in de quasi-ruige passages klonk de begeleiding soms zo steriel en foutloos, dat alleen percussionist Franco Farraldo niet in aanmerking kwam voor vervanging door een computer. Achter een uit de hemel neergedaald toetsenbord of met een oneerbiedig tegen de borst geklemde viool, gaf de zangeres kleur aan de anderszins voorgebakken muziek.

Meer dan elke Nederlandse, Engelse of Franse artiest, behoort Gianna Nannini nu al tot de verspreiders van het culturele erfgoed van een verenigd Europa. Haar muziek kan niet anders dan uit Italie komen, terwijl meezingteksten als E-ya-po e-ya-po zich evenmin door een taalbarriere laten tegenhouden als indertijd Wop-bop-a-loo-bop. Overigens bleef de verwijzing naar haar laatste lp-titel Scandalo beperkt tot de bravoure-achtige manier waarop ze haar hemdje in het volle licht optilde. Ongeveer zoals Rod Stewart het telkens weer presteert om zijn achterwerk naar de zaal te keren; er is geen fan die daar ooit schande van heeft gesproken.