Liefdevol filmportret van saxofonist Herbie White

Herbie White, gedramatiseerde documentaire over werk en leven van saxofonist en workshopleider Herman de Wit. Ned.3, 21.04-22.00 uur.

Het moet in de winter van 1973/74 geweest zijn dat ik Herman de Wit leerde kennen. Bij een uitdrager had ik een tweedehands altsaxofoon gekocht, een Franse Dolnet. Nadat ik het instrument dagenlang had gepoetst en voor de spiegel de fraaiste houding had ingestudeerd, bedacht ik dat ik ook nog moest leren spelen. Leraren echter waren duur en schaars en de Saxophoon Methode door H. Klose, was taaier dan verwacht. De grootste stimulans bleek uit te gaan van het meespelen met platen. Wanneer ik ze heel luid draaiden leek het net of IK die Johnny Hodges, Charlie Parker of andere beroemdheid was. De buren echter hadden daar andere ideeen over, zodat ik moest uitzien naar een andere inspiratiebron. Men adviseerde mij Herman de Wit, die een open 'workshop' leidde in Oktopus op de Keizersgracht in Amsterdam. Ik ging er heen en werd hartelijk onthaald. Te oud zijn bestond niet, bewijzen van vaardigheid waren niet nodig, ik kon zo aanschuiven bij de lange rij saxofonisten die er al zat. Ook pedagogisch bleek De Wit ruimhartig. Aan foute noten werd zelden een woord vuil gemaakt. Spontane vondsten echter, hoe knullig ook te berde gebracht, juichte hij hartstochtelijk toe. Dat deze aanpak voor mij de juiste was, bleek enige tijd later toen ik mij eerste vrije 'solo' mocht blazen. Ik zette mijn tanden in het riet, drukte uit alle macht op de kleppen, en voelde mij, ondersteund door minstens vijftien andere saxofonisten, langzaam van de aarde opstijgen.

Honderden 'Oktopidians' moeten sindsdien een dergelijke ervaring hebben gehad. Een van hen was in 1985 Wouter Snip. Hij raakte onder de indruk van De Wits speciale aanpak, en schreef een scenario dat na veel subsidie-perikelen uiteindelijk leidde tot Herbie White, een liefdevol filmportret van de inmiddels 58-jarige saxofonist. De documentaire werd allereerst een licht op De Wits speciale kwaliteiten: een tomeloze energie, een heel persoonlijke overtuigingskracht en een forse dosis 'Jordanese' humor. Daarnaast is te zien waar het allemaal toe leidt: het beginnersorkest De Oktopidians, big band De Boventoon en tenslotte het orkest waar De Wit zelf in meespeelt, Het Herbie White Orchestra. Dat het geheel losjes is opgehangen aan de eerste muzikale schrede van een jonge meid (gespeeld door Marthe van der Noorda) is een aardige vondst. Essentieel is echter de met passie uitgedragen boodschap van Herman de Wit alias Herbie White dat er in ieder mens wel een stukje muziek zit. De kunst is het er uit te krijgen.