Weterings is straks toch weer tevreden met bijrol

ROTTERDAM/MELBOURNE, 26 nov. - Voor het eerst sinds 1987 had het Nederlandse hockeyteam tijdens een groot toernooi niet de beschikking over de zo gevreesde strafcorner van Floris-Jan Bovelander. Oranje doorstond die periode goed. Gijs Weterings toonde zich in Melbourne een volwaardig vervanger van het 'kanon' van Bloemendaal en werd met negen doelpunten zelfs topscorer van het toernooi. Tot zijn verbazing kreeg de aanvaller van HGC er bij de slotceremonie geen prijs voor. Daarin was niet voorzien. 'Maar aan de andere kant vond ik dat ook niet zo erg', reageerde bondscoach Rob Bianchi. 'We hebben het met z'n allen gedaan.'

Bovelander, thuis gebleven wegens zijn studie biologie, heeft lof voor Weterings. Hij verwacht echter niet dat hij nu concurrentie krijgt wat betreft het slaan van de corner. 'Maar misschien wordt er straks wat makkelijker en sneller op Weterings teruggegrepen als het in een wedstrijd slecht met mij gaat.' Ook Weterings zelf beschouwt Bovelander nog steeds als de ongekroonde cornerkoning van Nederland. 'Ik heb het', meldt hij, 'dit toernooi goed gedaan, maar hij doet het al jaren goed en zelfs nog wel beter dan ik.' Bondscoach Rob Bianchi denkt er hetzelfde over, maar zegt met de strafcorners van Bovelander en Weterings een luxeprobleem te hebben. 'Heerlijk toch?'

Weterings scoorde in Australie vijf keer rechtstreeks uit een strafscorner en daarnaast was er nog wat indirect succes te noteren. Een echt bijzondere score is dat niet. Weterings en zijn twee collega's Jacques Brinkman (aanslaan) en Wouter van Pelt (stop) zijn echter van verschillende verenigingen en hebben alleen in de weken voor het toernooi met elkaar kunnen trainen. Weterings: 'Daarom hebben we ook veel varianten gespeeld. Misschien hadden we dat achteraf bekeken tegen de Russen en de Duitsers wat minder moeten doen.' In de eerste wedstrijd tegen Groot-Brittannie had Weterings wel een score van honderd procent en in het belangrijke slotduel tegen Pakistan schoot hij zelfs de laatste kans op de zege koelbloedig in. 'Ik had eerder gezien dat de keeper een hoek helemaal afdekte. Het was dus zaak om in de andere hoek te slaan en hij zou raak zijn. Dat maakte me zeker.'

Wisselvallig

De strafcorner van Weterings staat bekend als wisselvallig. Bij zijn club HGC, de landskampioen, begon hij de competitie heel sterk, maar was daarna wekenlang niet produktief. In tegenstelling tot bij Bovelander moet Weterings de bal op maat voor de stick hebben. Bovelander heeft nog weleens succes met een afzwaaier. Hij heeft ook een betere push dan Weterings. 'Ik weet niet wie er harder slaat. Het zal niet veel schelen. De bal hoeft ook niet zo hard te zijn. Hij moet gericht zijn. Weterings heeft in ieder geval wel in de loop het hardste schot van de ploeg', aldus Bovelander.

Vervanger

Bovelander nam bij Oranje na het WK van '86 de strafcorner van Ties Kruize over. De Hagenaar stopte met hockeyen. 'Alleen toen is er enige onzekerheid geweest over wie er moest gaan schieten. Faber had een goede corner, Bierens ook, maar ik werd het.' Weterings moest al eens eerder Bovelander vervangen. Dat was tijdens het laatste WK. Door een knieblessure kon Bovelander in Lahore niet meedoen tegen India en Australie. Tegen het eerste land scoorde Weterings toen twee keer en tegen de Australiers had hij in vier pogingen geen succes.

Lange tijd heeft het naar uitgezien dat er voor Gijs Weterings geen glansrijke interlandcarriere was weggelegd. Onder de vorige bondscoach Hans Jorritsma behoorde hij tot drie keer toe vlak voor een toernooi tot de afvallers. Daardoor miste de nu 25-jarige Weterings het WK in '86, het EK in '87 en de Olympische Spelen in '88. Bij het gouden WK van dit jaar had hij eindelijk een vaste plaats. 'Jorritsma was niet gecharmeerd van mijn type speler. Hij zag liever een speler als Taco van den Honert.'

Weterings is fysiek sterk. Hij zegt zichzelf zeker niet als de beste speler van Nederland te beschouwen, 'maar ik behoor wel tot de meest constante'. Hij heeft ondanks de teleurstellingen van de afgelopen jaren nooit overwogen te bedanken voor Oranje. 'Ik vond het veel te leuk om voor het nationale elftal te spelen. Bovendien vond ik steeds onterecht dat ik afviel.' Weterings was in Melbourne zelfs vice-captain. Bianchi toonde zich ook in die rol tevreden over hem. De in Melbourne afwezige aanvoerder Marc Delissen, ook door de studie, oordeelde dat de taak van routinier zijn clubgenoot Weterings goed blijkt te zijn bevallen. 'Nu hij zelf de big man is zie je dat hij zich lekker voelt. Hij kan de kar ook trekken.' Delissen die tot aan de dag van vertrek wel alle centrale trainingen is blijven bezoeken had vooraf deze prestatie van de totale ploeg niet verwacht. 'Ik heb bij het horen van de uitslagen echt met mijn oren staan klapperen, ongelooflijk.'