Hardrock in satanische sfeer

Concert: Danzig. Bezetting: Glenn Danzig (zang), John Christ (gitaar), Eerie Von (bas) en Chuck Biscuits (drums). Gehoord: 24/11 Noorderligt, Tilburg. Herhaling: 2/12 Paradiso, Amsterdam.

Sommige hardrockgroepen dwepen met de duivel, de hel en het ocultisme. Geen ander heeft zich echter zodanig verdiept in het satanisme als Danzig, de groep die met andere omstreden artiesten als rappers The Geto Boys en komiek Andrew 'Dice' Clay deel uitmaakt van de artiestenstal van Rick Rubins platenlabel Def American. Bij zijn vroegere groep The Misfits was zanger Glenn Danzig al uitgedost als een wandelend skelet en zong hij fijnzinnige teksten als 'Mommy can I go out and kill tonight?' In een recente videofilm gunde hij de fans een kijkje in zijn boekenkast, waarbij hij aanwinsten toonde als de 'Verloren hoofdstukken van de bijbel' en het minstens zo dubieuze Ocult Roots of Nazism.

Glenn Danzig is een beetje eng. Hij neemt zijn satanisme volstrekt serieus en verkondigt theorieen die erop neer komen dat God niet bestaat zonder de duivel en dat goed en kwaad elkaar in evenwicht houden. Zijn uitgegroeide bakkebaarden geven hem het aanzicht van een Californische weerwolf en ook de tatoeage met het opschrift 'wolf's blood' duidt op een fascinatie met alles wat pas na middernacht tot leven komt. Het grootste gevaar schuilt echter in het feit dat Danzig bijzonder aantrekkelijke rockmuziek maakt, met beduidend meer gevoel voor traditie dan in de heavy metal gebruikelijk is. De invloed van groepen als Steppenwolf, The Free en AC/DC klinkt door in krachtige rocksongs, waarin Danzig de geest van Elvis Presley en Jim Morrison op verbluffende wijze uit de fles roept.

Tegen een decor van een gigantische demonische schedel opende het geheel in zwart gestoken viertal in Tilburg met Long Way Back From Hell, bedoeld als waarschuwing tegen de verlokkingen van het aardse bestaan. Hemel en hel bevinden zich hier op aarde, meent Danzig, en er is geen weg terug voor degenen die door drugs of andere ellende in de goot zijn beland. Met keiharde drums, een basgeluid als een ronkende motor en gitaarsolo's als piepende remmen, werd een reeks overtuigende argumenten geleverd voor de stelling dat de duivel over de beste liedjes beschikt. 'Am I demon?' liet hij de headbangers op de voorste rijen meebrullen, terwijl hij over het podium paradeerde als een uit zijn overhemd geknapte Hulk. De helse hardrockmachine kwam tot stilstand in het betrekkelijk gevoelige liedje Mother, waarin de melancholieke weerwolf zijn vriendinnetje een enkele reis naar de onderwereld belooft. Geen wonder dat zo'n jongen geen meisje kan krijgen, en leuk dat hij het toch nog zo ver geschopt heeft als zanger bij een verdienstelijke hardrockband. Ruim voor twaalven zocht Danzig de donkere gewelven van de kleedkamer op, waarna de gitaren in pompoenen veranderden en het deksel weer op de kist ging.