Le Pen woedend over mislukken triomftocht

STRAATSBURG/MULHOUSE, 23 nov. - Woedend was de rechts-radicale Europarlementarier Jean-Marie Le Pen toen hij gisteravond om kwart voor zes in het Palais de l'Europe te Straatsburg arriveerde. Waarom had hij met zijn 63 door Irak vrijgelaten gijzelaars niet in Straatsburg, 'de hoofdstad van Europa', mogen landen? Waarom was zijn Boeing 727 van Iraqi Airways op het laatste moment door de Franse autoriteiten doorgestuurd naar Mulhouse, op de Frans-Zwitserse grens?

De voorgenomen landing in Straatsburg was een provocatie die niet mocht werken, was achter de schermen besloten. De aankomst in Straatsburg was een 'hommage' van Saddam aan het Europarlement, zo had Le Pen aangekondigd. De 63 meegebrachte gijzelaars waren zorgvuldig uitgekozen op hun nationaliteit. Het moest een mooi Euro-boeketje 'gasten' worden, waarin alle EG-landen vertegenwoordigd zouden zijn.

Jammer genoeg waren alle Fransen al veel eerder vrijgelaten, maar toch hadden de Iraakse autoriteiten nog twee gijzelaars met een 'halve' Franse nationaliteit weten te vinden - een Franse Brit en een Franse Zwitser. Ook alle Spanjaarden en Luxemburgers hadden Bagdad al verlaten en dus arriveerden er hoofdzakelijk Britten, Duitsers, Italianen, Denen en Belgen in Mulhouse.

Officieus was de reden voor het uitwijken naar Mulhouse dat zo werd voorkomen dat de aankomst van Le Pen zou samenvallen met die van groothertog Jan van Luxemburg. Men voorzag een protocollaire ramp - Le Pen met een media-entourage op dezelfde trap als de groothertog.

Zo werd hem een triomfantelijke intocht ontzegd na zijn vierdaagse bezoek aan Bagdad en stonden veel journalisten 's middags op het verkeerde vliegveld te wachten.

Pag. 4: Le Pen woedend terug uit Irak

Ook het bestuur van zijn Nationaal Front met de Euro-vlaggen in de hand in de verkeerde aankomsthal gestaan.

Maar woede en rancune vormen tegelijkertijd voor Le Pen de belangrijkste politieke drijfveren. En dus werkte hij zich voor iedere microfoon die hem werd voorgehouden in een colere. Dat de Franse Staat door het landingsverbod voor Straatsburg hemzelf had 'gegijzeld'. Dat de eerste aanblik voor de ex-gijzelaars Franse politieagenten met honden was geweest. Dat dergelijke 'gangstermethoden' ongehoord en schandalig zijn. Dat Frankrijk in werkelijkheid een dictatuur is ('un democrature').

Hij prees Saddam Hussein en zichzelf en bagatelliseerde de invasie van Koeweit. Was er eigenlijk wel een oorlog geweest daar in de woestijn? Was het juist niet de Amerikaanse dreiging die het vertrek van de Westerlingen belette? Hij hoonde de hypocrisie van de pers, de politiek, het parlement. Voor iedereen was er een oorvijg in voorraad.

En zo stond in de pluche wandelgangen van het Euro-paleis op een regenachtige novemberdag een man in een blauw maatpak met een hoornen bril te schreeuwen dat hij behandeld werd als een paria. Met het hoofd in de nek, de benen enigszins gespreid, de handen in de zij trok Le Pen van leer. Een standwerker van onzuivere emoties en verkeerde opvattingen, zo wordt hij wel in Straatsburg genoemd.

Maar bij de meer gematigd rechtse Franse parlementariers van andere fracties is het ongemak van een ander kaliber. Als straks de Europarlementarier Giscard d'Estaing weer president van Frankrijk wil worden, dan zou hij Le Pen nog wel eens nodig kunnen hebben. 'Formeel is alles in orde - maar onderhuids voel ik daar toch een behoorlijke spanning', taxeert de Nederlandse delegatieleider Penders (CDA).

Le Pen wordt door iedereen genegeerd, maar het enthousiasme verschilt. Geen resolutie of amendement van de fractie van Le Pen is er ooit aangenomen. Geen fractie heeft ooit Le Pen en zijn coalitie van Duitse Republikaner, Italiaanse neofascisten en leden van het Vlaamse Blok betrokken in politiek overleg. Iedere maand staat er een doorgaans linkse depute op die hem zijn onschendbaarheid wil laten afnemen wegens een recente politieke uitspraak.

Ook Giscard voelde zich gisteren eigenlijk verplicht om een veroordelende verklaring op te stellen. Maar hij zag er toch maar vanaf - het zou niet consequent zijn, zo werd in zijn liberale fractie gezegd, omdat de missies van Heath, Brandt en Waldheim ook geen aparte verklaringen waard waren gevonden. Waarom dan wel tegen Le Pen? Het compromis was snel gevonden - niks op papier, maar als 'monsieur le president' zoals hij nog steeds wordt genoemd, onverhoopt voor de camera iets zou moeten zeggen dan zou hij toch die tekst kunnen gebruiken. Zo werd het eigen gezicht gered en Le Pen niet onnodig gebruskeerd.

Haastig werd intussen door de veiligheidsdienst de afzetting van nep-coniferen en fluwelen koorden weggehaald die tussen de middag de entree van Groothertog Jan van Luxemburg cachet moest verlenen. Le Pen mocht eens denken dat het voor hem was. De afgevaardigde Cochet van de Groenen had zelfs nog geprobeerd om Le Pen te verbieden een persconferentie in het parlementsgebouw te laten houden. Maar dat had de Spaanse voorzitter Enrique Baron Crespo niet kunnen toezeggen - hij moest de rechten van alle parlementariers gelijk beschermen en het recht om de pers te woord te staan hoorde daar nu eenmaal bij.

Het had verontschuldigend geklonken. Le Pen had zijn delegatie naar Bagdad immers aangekondigd als samengesteld 'uit Franse leden van het Europees Parlement', hetgeen door Saddam Hussein prompt werd uitgelegd als namens het Europarlement.

    • Folkert Jensma