Zingzeggerij en rijmdwang in solo met actuele grappen

Voorstelling: De avonturen van S. Gaaikema, solo van Seth Gaaikema, begeleid door Bob Zimmerman, Jan Blok en Frank Schermer Voest. Regieadviezen: Natascha Emanuels. Gezien: 10/11 in Theater Carre, Amsterdam. Aldaar t/m 17/11, daarna elders.

Seth Gaaikema heeft het publiek in zijn nieuwe voorstelling binnen enkele minuten stevig in zijn greep. Hij komt met een paar hoogst actuele grappen snel ter zake en reageert alert op de antwoorden die hem uit de zaal worden gegeven op een paar vragen. Daarna zakt hij terug. Het tempo ligt tien minuten later alweer beduidend lager en de greep verslapt. Als hij halverwege omstandig gaat vertellen hoe het dertig jaar geleden ging met zijn vertaling van My Fair Lady en hoe hard hij de afgelopen weken aan de vertaling van Les Miserables heeft gewerkt, wekt hij zelfs de indruk dat hij te weinig tijd had om nieuwe conferences te schrijven. Er zijn te weinig politieke grappen, het genre waarin hij zich had gespecialiseerd, en te veel vaak nogal moeizaam geconstrueerde liedjes. De persoonlijke herinneringen zijn voornamelijk pointeloos, de actueel bedoelde onderwerpen gedateerd en ongeinspireerd.

Uit zijn nieuwe solo wordt vooral duidelijk, dat Gaaikema hard moet werken om de aandacht van zijn publiek vast te houden. Hij beschikt niet over het soort komische uitstraling, dat hem af en toe in staat stelt gas terug te nemen en op zijn reputatie te leunen. Alleen bij de gratie van veel vindingrijk tekstmateriaal kan hij zich handhaven. Ditmaal is er daarvan niet genoeg. Veel te vaak valt hij terug op rijmelarijtjes en liedjes, waarbij de knik van zijn hoofd moet aangeven dat het afgelopen is. Ook een op zichzelf sterk beeld het kabinet als fietsclub leidt niet tot het crescendo van een conference vol grappen, maar verzandt in zingzeggerij en rijmdwang. Het applaus van het premierepubliek was zaterdagavond even mat als het voorafgaande.