Collega's

Het hoge woord moet er maar eens uit. Wij docenten, geachte collega's, dienen ons te verenigen, ons te scharen achter hetzelfde banier, wij dienen gezamenlijk ten strijde te trekken tegen onze gemeenschappelijke vijand: het kind. Nee, dit is niet overdreven, zoals ik zal aantonen.

Het is onze mooie maar zware opdracht de jeugd te vormen, te kneden tot nuttige volwassenen, mensen die het leven serieus nemen, mensen die hun verantwoordelijkheden kennen, tot ons evenbeeld als het ware. Maar in plaats van dankbaarheid ontmoeten wij niet anders dan verzet en wangedrag.

Laat ik enkele voorbeelden noemen. Gewiebel op stoelen ten koste van het meubilair, geklets dwars door onze uitleg, instructie of terechtwijzing heen, gegeeuw, het vergeten van boeken en schriften, te laat komen, veelvuldige en volstrekt overbodige gang naar het toilet, gekauw op kauwgum, algemeen gewriemel. Is de ziekelijke neiging tot spieken niet walgelijk? Immoreel gedrag, een stuitende manier om je beter voor te doen dan je bent. Gespijbel: in plaats van onze wijze lessen ter harte te nemen, zwiert en zwerft het volkje langs de straat.

In pauzes zie je afschuwelijke substanties op weerzijnwekkende wijze verorberd worden, brood slingert overal. In plaats van te wijken voor gezag verspert een dringende ordeloze horde onze weg naar de docentenkamer. Als er ruimte is, loop je het risico omver gelopen te worden ten gevolge van hun onbeheerste motoriek.

De opgewektheid van de jongeren is een van hun zwakste karaktertrekken. Zo waren wij vroeger toch niet? Ik kan het me tenminste niet herinneren. Vrolijk lachend en kwetterend komt het jonge volkje het lokaal binnen en als je niet nadrukkelijk dreigend de klas inkijkt, blijven ze lachen en kwetteren. Alsof het leven een pretje is. Hun uitspraken: ' Ik heb geen zin', ' ik snap er geen bal van', ' niet zo veel huiswerk', ' die vent van Duits is hardstikke gek' en het meest ergerniswekkende, de begroeting: ' hoi'. En dat tegen ons.

Het is werkelijk hoog tijd, dat wij het tij keren. Als wij de rijen sluiten, maar dan ook consequent, allemaal en op iedere school, moet het mogelijk zijn dit losbandige volkje te beteugelen en hen de normen op te leggen waarvan wij allen weten dat deze een zegen vormen voor onze beschaving.

Laten wij stoppen met onze klaagverhalen en litanieen in de koffiepauze. U weet toch dat op zulke tijdstippen van ontspanning men alleen naar u luistert om vast te kunnen stellen wanneer u een adempauze neemt, zodat men zijn klachten aan de uwe kan toevoegen? Nee, zo bereiken we niets. Actie, harde actie is noodzakelijk. Wij kennen toch de middelen die ons ten dienste staan? Er dient meer en harder opgetreden te worden tegen wangedrag: straf. En niet zo zuinig ook. Ze zullen ons later dankbaar zijn.