Zowel muziek als teksten in het Nederlands overtuigen; The Scene: onvervalste rock

Nederlandse rockmuzikanten krijgen na afloop van een optreden vaker dan hun Engelstalige collega's te horen dat hun teksten niet woord voor woord te verstaan waren, om de simpele reden dat er beter naar ze wordt geluisterd. De Nederlandse taal leent zich slecht voor rock and roll, meent een deel van het 'serieuze' rockpubliek, terwijl groepen als Normaal, De Dijk en Trockener Kecks al jarenlang het tegendeel bewijzen.

Zanger The Lau deed er met de wisselende bezettingen van zijn groep The Scene tien jaar over om het spoor van Peter Koelewijn te volgen en alleen nog in het Nederlands te zingen. Stond op het voorlaatste album Rij Rij Rij nog een amusante cover van Madonna's Borderline, bij de nieuwe plaat Blauw herinnert alleen het Mercury-label aan het feit dat rock 'n' roll een van oorsprong Engelstalig fenomeen is.

The Scene speelt wel degelijk onvervalste rock, in die zin dat de invloeden zich direct laten terugvoeren op Amerikaanse blues- en soulmuziek. Zoals Little Richard zijn Wop-bop-a-loo-mop zong, zo maakt The Lau gebruik van de klanken die hem voor op de tong liggen wanneer hij zijn gevoel laat spreken. Het is wonderlijk om te ondervinden hoe goed een woord als 'rigoureus' zich leent voor een diepgaande poptekst.

Daarbij heeft The Scene ook de muzikale overtuigingskracht om de kloof tussen ouderwetse rock and roll en moderne dansmuziek te overbruggen. Het ongekunstelde orgelspel van veteraan Otto Cooymans fungeert als bindende factor voor het dynamische spel van jonge honden Eus van Someren en Emilie Blom van Assendelft, die met hun beweeglijke en extraverte podiumpresentatie de show mogen stelen.

Een kort en krachtig optreden in Tilburg toonde overtuigend aan dat The Scene ten onrechte in Belgie een gewildere publiekstrekker is dan in eigen land.