Luka Bloom slechts marginaal interessant artiest

Een al wat oudere man gaat heftig tekeer op een akoestische gitaar. Hij zingt dat hij er soms een delirium van krijgt, en zo te horen gaat het over de liefde. De modale popfan ziet het een minuutje aan, haalt de schouders op en schakelt over naar MTV.

Goede popprogramma's zijn dun gezaaid en educatieve televisie heeft de schone taak om het jonge publiek iets bij te brengen over de muziek waarmee het wordt doodgegooid. Waarom kiest men in zo'n geval voor de Ierse zanger/ songwriter Luka Bloom, een verdienstelijk maar slechts marginaal interessant artiest, die vooral bij een publiek van oudere jongeren in de smaak valt? Bovendien maken de samenstellers van de serie met de bedaagde hippietitel All along the Watchtower de fout om te veronderstellen dat een indringend live-optreden per definitie boeiende televisiebeelden oplevert, hoe saai het ook wordt gefilmd. Een gemiddelde liefhebber van hiphop of dansmuziek, die in recente afleveringen van VPRO's Onrust (over de erfenis van Jimi Hendrix en de zwarte hardrock-groep Living Colour) nog voldoende aanknopingspunten vond om er iets van op te steken, gaapt en grijpt naar de afstandsbediening.

Luka Bloom wordt niet bij de kijker geintroduceerd, de muziek spreekt kennelijk voor zich en Het Gesprek moet uitkomst bieden. De nadrukkelijk in beeld gebrachte interviewer buigt zich zorgelijk peinzend over zijn kladbloc. Hij hanteert de microfoon alsof het een steekwapen is en vuurt zijn vragen af in een nerveus stacato. 'Waar zou het toch aan liggen', leest hij op van zijn vragenlijst, 'dat Ierse artiesten vaak van die notoire drinkebroers blijken te zijn?' 'Ach', antwoordt Bloom laconiek, 'je hoeft niet uit Ierland te komen om zo nu en dan flink dronken te worden'. Zo leer je nog eens wat over de diepere achtergronden van moderne popmuziek.

    • Jan Vollaard