Wat wij zien en horen

Een van de eerste zinnen die wij zeiden was: 'Stones opzetten'. We waren toen nog geen twee jaar en stonden ieder in een box wild naar de platenspeler te wijzen. En als onze mama niet gauw genoeg kwam brulden we nog eens driftig: 'Stones opzetten!'. Dan kwam ze binnen en zette gauw een plaat op. In die tijdschenen we een voorliefde te hebben voor 'Aftermath'. Ze moest alle platen van The Rolling Stones tegen de boekenkast zetten zodat we naar de hoezen konden kijken terwijl we lodderig stonden te swingen in onze kruippakjes.

Onze mama zegt dat we zo muzikaal geworden zijn door Dokter Benjamin Spock, dat is een Amerikaanse kinderarts die boeken geschreven heeft over de opvoeding van kinderen. In een van die boeken, The Common Sense Book of Baby and Child Care, staat dat ouders soms zo radeloos worden van het huilen en krijsen van hun babies dat ze ze in de auto op de achterbank leggen, een bandje met muziek opzetten en dan gaan rondrijden tot het spul in slaap gesukkeld is. En uit wanhoop, want als er een van ons twee begon te janken begon de andere ook, hebben onze ouders ons uren zo rondgereden. Met de orgelconcerten van Handel, Elvis Presley, Fats Waller, liederen van Schubert, Charlie Parker en alles wat maar toetert, drumt en orgelspeelt. En als we dan in diepe slaap gedompeld leken en ze reden naar huis waar ze ons voorzichtig als explosieven achter uit de auto haalden, begonnen we vaak voordat ze aan de voordeur waren erbarmelijk te bleren. Dan konden ze nog eens de paden op en de lanen in. Het is wel eens gebeurd dat ze tot vier keer toe er weer op uit moesten. Later, toen we wat ouder waren, zaten we in onze hobbelpaarden mee te galopperen. We kenden al die componisten en muzikanten van uiterlijk. Louis Armstrong, Lester Young, Mozart met z'n zijden dribbelkousen. Ze konden ons nooit bedotten want we hoorden het meteen. Alleen Bach en Handel konden we moeilijk uit elkaar houden. Onze papa zei altijd: 'Het is dezelfde man die daar op de hoezen afgebeeld staat, alleen heeft Bach een laagje krullen meer in zijn pruik.'

We zijn nu al een paar jaar op koor en op muziekles. We kunnen noten lezen en spelen blokfluit. Autumn comes en English Country Gardens. Maar ook al vrij ingewikkelde melodietjes van Beethoven. Alle Menschen werden Bruder.

Verleden jaar mochten we bij Willem Breuker in de Stadsschouwburg in Amsterdam optreden. We hebben er trompet gespeeld, zo hard als we konden. Onze papa zei dat het beter was dan je oren laten uitspuiten. Na afloop kregen we toch een enorm applaus en toen riep onze papa in de microfoon: 'Klinkt helder op, gebeeldhouwde trompetten!'

    • Bob En Jan Wolkers