Tanden in de kofferbak; Drie Vlaamse misdaadromans.

Jef Geeraerts: Double-face. Uitg. Manteau, 308 blz. Prijs fl. 29,90. Bart Holsters: Tarantula. Uitg. Manteau, 175 blz. Prijs fl. 24,90. Dirk Draulans: Paarse dijen. Uitg. Manteau, 159 blz. Prijs fl. 24,90.

Naar schatting zijn momenteel in Amerika zo'n vijfhonderd seriemoordenaars actief, die gemiddeld zo'n veertig moorden op hun geweten hebben. En de FBI heeft berekend dat voor elke seriemoordenaar die berecht wordt, er drie hun carriere beginnen. The growing menace, was dan ook de ondertitel van het boek dat de Amerikaanse psycholoog Joel Norris over het gedragspatroon van dit soort onconventionele moordenaars schreef (Serial killers, 1988). Volgens de auteur lijden seriemoordenaars aan een vorm van menstruatie: in cycli worden de hormonen opgewekt die verantwoordelijk zijn voor het gewelddadige gedrag. De cyclus wordt op gang gebracht door een hersenafwijking die erfelijk is of wordt veroorzaakt door fysieke of psychische mishandeling, een ongeval dan wel overmatig drank- en druggebruik in combinatie met een tekort aan vitaminen (A t/m E) en mineralen. En de meeste seriemoordenaars zijn in hun jeugd door een van de (of beide) ouders mishandeld, vernederd en/of misbruikt.

Jef Geeraerts las het boek en schreef een spannende roman over een seriemoordenaar: Double-face. Op de Kalmthoutse heide nabij Antwerpen stuit de hond van een jongen op het onthoofde lijk van een jonge vrouw. Een politiehond graaft er nog eens zes op: allen zijn ze onthoofd en van twee blijken de borsten te zijn afgesneden. Gruwelijk, maar niet overdreven.

Seriemoordenaars vallen zelden in handen van de politie als gevolg van scherpzinnig speurwerk door rechercheurs; ze lopen tegen de lamp doordat ze (bewust) fouten maken (die routinecontrole komt ook een keer als je met de tanden en kleren van je slachtoffers in de kofferbak rondrijdt). Pas als de dader gepakt is, kan iets van een motief worden gedestilleerd. In Double-face kan de dader door toeval worden gearresteerd, en wel ruim voor het einde van de roman. Het zijn de motieven die het gedrag van een seriemoordenaar interessant maken en die motieven komen in Double-face uitgebreid aan de orde. Dat Geeraerts niet al te veel aan zijn eigen fantasie heeft overgelaten, komt het boek alleen maar ten goede: verzinnen kun je zoiets niet. Maar daarmee heb je het onvoorstelbare nog niet op een geloofwaardige wijze in een fictieve vorm gegoten. Dat is Geeraerts evenwel gelukt en dat is dan ook het knappe van Double-face.

Humor

Wie de tekst op de achterflap van de vierde misdaadroman van Bart Holsters leest, vraagt zich onwillekeurig af hoeveel prijzen er in dit genre eigenlijk te verdienen zijn. Blokje om, hoekje om (1985) werd bekroond met de Havanktrofee; met Geld maakt niet gelukkig (1986) won hij de Trofee van de Grote Jury voor de beste Vlaamse misdaadroman; en Koude kunstjes (1988) werd genomineerd voor de Gouden Strop.

Niets blijft Vlaanderens briljantste private eye Jean-Pierre Willems in Tarantula bespaard: wapensmokkel, CIA-agenten, neo-nazi's, psychopathische moordenaars, natuurrampen en een tragisch liefdesdrama. Maar ook nu slaat Willems geen stoere detective, maar een heimelijke romanticus zich met de nodige humor door de moeilijkheden.

Het ontbreken van enige ontwikkeling in zijn werk maakt de boeken van Holsters nog niet minder aangenaam om te lezen. Ook Tarantula is een geslaagde persiflage op het genre, zo geschreven dat zelfs natuurrampen sympathieke strijders tegen het onrecht worden.

Paarse dijen is het misdaaddebuut van Dirk Draulans, en je mag hopen dat het bij dit ene boek blijft. Hilde is een vrouw die in haar dromen op straat door een man de 'atleet' verkracht wordt en nog klaarkomt ook ('Ze gilde het uit'). Minder prettig wordt het als hij ook in werkelijkheid opduikt. 'Komt hij uit de erotische fantasiewereld van de vrouw of uit het harde dagelijkse bestaan van de man?' Het sperma vliegt de lezer om de oren, maar het enige dat hij of zij zich afvraagt is: wiens fantasiewereld?