Topzwaar gitaarspel van Brits kwartet

In Engeland zijn nieuwe bands, na de synthesizer-dwaling aan het begin van de jaren tachtig, weer in de ban van de gitaar geraakt. De nadruk opdit instrument is daarbij zo groot dat vocale prestaties op de tweede plaats lijken te komen. De Oxfordse groep Ride is een typisch voorbeeld van deze ontwikkeling. Hun topzwaar met effecten beladen gitaarspel en weinig expressieve zang heeft veel succes in eigen land; een muziekblad noemde de groep al na twee singles 'de ambassadeurs van het gitaargeluid voor de jaren negentig'. Een anachronistisch aandoende karakterisering omdat het geluid een combinatie is van jaren zestig psychedelica en het door de Jesus and Mary Chain enkele jaren geleden geintroduceerde gebruik van de overdrive, een apparaatje dat gitaren doet fluiten.

Toen Ride dit voorjaar als voorprogramma van de groep House of Love door het land toerde, had de band meer succes dan de hoofdact. Na het verschijnen van hun lp Nowhere, die in Engeland hoog in de hitlijsten kwam, maken de vier jongens nu hun eerste volwaardige tournee door Nederland. Ze brengen een werveling van gitaarklanken, waar de zanger lijzig overheen galmt. Naast het veelvuldig inschakelen van de wah-wah-pedaal, het psychedelische hulpmiddel bij uitstek, doet ook de samenzang van de gitaristen Mark Gardener en Laurence Colbert denken aan de jaren zestig-muziek van bij voorbeeld The Byrds. De groep speelt de coupletten vrij monotoon, waarbij het in de intermezzo's van krassend bespeelde, suizende gitaren tot een ontlading komt.

Het publiek stond enigszins beduusd te kijken naar de veroorzakers van deze explosieve klanken. Sommige nummers, zoals het verlangend gezongen Dreams burn down, hebben een gevarieerdere opbouw en zijn interessant door de subtiele loopjes en veellagige akkoorden. Maar de hypnotiserende kracht die de muzikanten op de beste momenten hadden, werd helaas te niet gedaan door het holle geluid van de zaal, waardoor de zwevende klanken neersloegen als aangeschoten vogeltjes. De enige muzikant van deze gitaar-band die het hele concert wist te boeien was de drummer die mooi op zijn uitgebreide trommelarsenaal roffelde; de 'ambassadeurs' hebben hier te lande hun diensten nog niet bewezen.