Oerversie van Les Liaisons Dangereuses in Rotterdam; Decadentie op hoog niveau

Metershoge kamerschermen domineren het decor van Les liaisons dangereuses; er komen geen letterlijke verkleedpartijen aan te pas, maarin overdrachtelijke zin is de handeling een grote vermomming. De beide hoofdrolspelers lopen de hele avond lang hun hechte band te ontkennen en doen zich bovendien voor de buitenwereld voor in valse gedaanten. Ze hebben zich voorgenomen het leven zo cynisch mogelijk tegemoet te treden ze zijn trots op het hoge niveau van decadentie dat ze hebben bereikt. De tragiek die eronder zit, wordt bekwaam verstopt in de comedy of manners die Christopher Hampton baseerde op Laclos' scandaleuze brievenroman uit 1782.

Na de Nederlandse vertaling van wijlen Toneelgroep Theater en de twee verfilmingen (de hit Dangerous Liaisons van Stephen Frears en de flop Valmont van Milos Forman) kan hier nu een paar dagen lang de oerversie van de Royal Shakespeare Company worden bekeken alleen in Rotterdam, hierna wordt de tournee voortgezet in Madrid, Nice, Munchen en Parijs. De ironie van dit tijdsgewricht wil, dat het gezelschap op dit moment vanwege de zuinige subsidies niet kan spelen in Londen. Alleen Les liaisons dangereuses is daar al sinds 1986 elke avond te zien, want de voorstelling was zo'n kassucces dat de particuliere sector zich erover heeft ontfermd. Op deze tournee worden de rollen gespeeld door acteurs die bijna allemaal al eerder tot de Londense cast behoorden.

Dat leidt tot een gedegen voorstelling op traditioneel Brits niveau, inclusief een overtuigende schermscene en alle ironie die Hampton had bedoeld. Het is een kolfje naar hun hand, die bepoederde taal met de onderkoelde, aforistische wisecracks en de zwoele toespelingen op het liefdesspel. Pip Miller speelt de Vicomte de Valmont met opgetrokken wenkbrauwen, de ijdelheid van het zelfingenomen mannetjesdier en de vereiste verwarring op het moment dat hij de controle over zijn handelingen dreigt te verliezen. Emma Piper is waardig en illusieloos als de Marquise de Merteuil, haar stem is als een laagje honing op een ondergrond van schuurpapier. Ze bewegen zich voort op een toneel in beige en creme, nogal egaal belicht, maar sierlijk en stijlvol zoals het hoort. Menselijk bederf in een verpakkingvan goede manieren, precieuze zinswendingen en joyeus geformuleerde hitsigheid.

Hoewel Les liaisons dangereuses zich onmiskenbaar afspeelt in Parijs en omgeving, zijn die Britse acteurs bij uitstek in staat achter hun geblankette wangen de verdorvenheid te suggereren. De toon blijft licht, de welsprekendheid blijft intact ondanks alles.