Swing, rock, kerkmuziek en gejodel op Muziek Meeting

Temidden van de groeiende stroom monsterfestivals met steeds meer podia, musici en publiek, blijft de Muziek Meeting in Nijmegen op een sympathieke manier zichzelf. Bier- of sigarettenmerken dringen zich nog niet op en er wordt geen drukte gemaakt om niets. De organisatiezorgt voor een fris programma, de musici zetten zich in, het publiek toont een open oor en dat is dat.

De Meeting, die dit jaar musici uit onder meer Pakistan, Jamaica, Zimbabwe en Haiti mocht verwelkomen, begon met een delegatie vandichtbij, het trio Bravo uit Luik. In de ongebruikelijke bezetting van trombone, saxofoon en slagwerk toonde dit trio dat vrijwel alleskan, als het maar met flair gebeurt. In contrapuntische passages riepen de blazers herinneringen op aan het historische duo Roswell Rudd/John Tchicai, maar toen trombonist Michel Massot de tuba pakte leekmen ineens naar New Orleans te schuifelen. Van rechte swing tot kerkmuziek, van streng geordend tot heel vrij, het liep allemaal heel goed. Toch zou dit trio, hoe paradoxaal dat ook mag klinken, nog meer overtuiging hebben als er minder lang en vooral minder luid werd gespeeld. Veel stukken werden nodeloos uitgerekt en de geluidsversterking, vooral die van de bassdrums, was absurd.

Een flink geluidsniveau was er uiteraard ook bij de Fra Fra Big Band, een jubileumuitgave van de tien jaar bestaande Fra Fra Sound, die onlangs zijn derde plaat uitbracht (Third Life Stream). De met Engelse en Amerikaanse musici uitgebreide Surinaamse band speelde enkele stukken van die plaat, zoals In Certain Seasons, een mooie ballad van trompetist Doug Lucas. Zowel de meeste andere stukken als de muzikale leiding waren echter meer Amerikaans dan Surinaams, waardoor het orkest niet toe kwam aan wat in het programma was beloofd: het nieuw leven inblazen van de Surinaamse legerband-traditie. Geen Kawina-muziek, maar Amerikaanse big band-muziek, uitgevoerd op de 'zwart-Engelse' manier van Chris McGregor, Keith Tippett en de Jazz Warriors: enthousiast en rafelig. Dat het publiek er plezier aan beleefde bleek bij het makkelijk meezingbare One for Malinga en de toegift erna.

De uit Zaire afkomstige Ray Lema werd muzikaal opgevoed door Belgische paters met Gregoriaanse zang, ontdekte later Jimi Hendrix, richtte het Nationaal Ballet van Zaire op en reisde op uitnodiging van de Rockefeller Stichting door Amerika. Hij vestigde zich uiteindelijk in Parijs waar hij de invloeden die hij had ondergaan begon te verwerken. Dat hij daar aardig in is geslaagd, bleek tijdens het optreden waarbij men van de ene verbazing in de andere viel. Melodieus gezang en rockritmes werden vrijelijk gemengd en achter een Afrikaanse portie slagwerk viel authentiek alpengejodel waar te nemen. Door het vermengen van alles met alles stond het concert van Ray Lema perfect model voor wat de Muziek Meeting is, al zes jaar lang: een vrolijk pruttelende smeltkroes waarin telkens weer iets verrassends komt bovendrijven.

    • Frans van Leeuwen
    • Zesde Muziek Meeting Nijmegen Met O.M. Trio Bravo
    • Orkest van Ray Lema. Gehoord
    • Fra Fra Big Band