DE CAMPAGNE TEGEN SCHOCKEMOHLE

De naam van Paul Schockemohle kreeg deze zomer een negatieve klank toen bekend werd dat de Duitse ex-topruiter zich bij de training van jonge paarden op zijn stoeterij bediende van omstreden trainingstechnieken waarbij de stok niet werd geschuwd. Nog altijd is Schockemohle verwikkeld in een juridisch gevecht. Zijn ruiters, onder wie Franke Sloothaak, stellen zich evenwel loyaal op. 'Er is een campagne tegen hem gevoerd, hij moest onderuit gehaald worden.'

Een moment verstart de blik van Paul Schockemohle tijdens Jumping Amsterdam. Het is vlak voor de aanvang van de Grote Prijs van het hippische evenement, wanneer vier leden van het 'Anti Diergebruik Komitee' over de afzetting klimmen en op het middenterrein een spandoek uitrollen met daarop de leus 'dierenmishandeling is nietsportief'.

Voordat zij door de bewakingsdienst van de RAI worden verwijderd, weten de actievoerders nog enkele stencils rond te strooien waarin zij de aandacht vestigen op de 'pijnlijke wijze waarop ruiters de paarden dwingen met behulp van zweepslagen, rukken aan het bit en schoppen in deflanken voor hen angstaanjagende hindernissen te nemen. Het paard mag geen eigen wil hebben en moet luisteren naar de machtswellust van deruiter'.

Schockemohle slaat het toneel gade en hoort van collega's dat deze groepijvert voor stopzetting van 'de gelegaliseerde dierenmishandeling'. Uiterlijk blijft hij onbewogen, maar ergens moeten zijn gedachten afdwalen naar de affaire waarin hij sinds afgelopen zomer betrokken is geraakt. Terwijl de toeschouwers reeds keuvelend genieten van de op Almox Grand Plaisir ronddartelende Ludger Beerbaum, wandelt Schockemohle in stilte terug naar de inspringbak om zijn ruiters Franke Sloothaak en Otto Becker alsmede de amazone Evelyne Blaton nog van enkele aanwijzingen te voorzien.

Videobanden

Een voormalige werknemer van drievoudig Europees kampioen Schockemohle (45) verkocht enkele maanden geleden aan de Duitse media videobanden met daarop beelden van trainingsmethoden uit de stoeterij van Schockemohle in Muhlen. Wat iedereen eigenlijk al wist en wat in de paardesport in vrij algemene zin wordt toegepast, kwam nu via het kille celluloid in de openbaarheid; bij het africhten maakt Schockmohle gebruik van prikstokken om de paarden nog hoger te laten springen (barreren), waarmee de waarde van het dier onmiskenbaar stijgt. De affaire escaleerde en de motor van de Duitse springsport werd aangeklaagd door de dierenbescherming. De juridische procedure sleept zich nog altijd voort.

'Daarom kan ik er eigenlijk niet veel over kwijt', zegt Schockemohle. 'Maar het is duidelijk dat er een campagne tegen mij wordt gevoerd. Ik wacht wel af wat er gaat gebeuren, maar ik maak me niet veel zorgen. De Duitse springsport heeft er vooralsnog niet onder geleden en dat is het belangrijkste. Op de concoursen zijn sindsdien alleen maar meer toeschouwers gekomen. Ook de sponsors (onder andere Optiebeurs red.)stellen zich loyaal op en laten zich niet beinvloeden door alle verkeerde en bewust negatieve verhalen die hierover zijn gepubliceerd.'

Schockemohle is een gedreven mens. Zijn onmiskenbare liefde voor het paard heeft zich door de jaren heen vermengd met een buitengewoon goed ontwikkelde koopmansgeest. Met het toppaard Deister was hij jarenlang ongenaakbaar in het wereldbekercircuit, thans leidt hij in Muhlen 'een paardenfabriek', zoals de morrende concurrentie de stoeterij graag mag omschrijven, waar met reageerbuis-technieken op succesvolle wijze de beste paarden worden gefokt. De inmiddels 45-jarige Schockemohle heeft zich hiermee een imago verworven als zou hij geen enkel middel schuwen de prijs van zijn handelswaar op te voeren. Die geldingsdrang heeft er in elk geval toe geleid dat de Duitsespringsport thans is geconcentreerd rondom zijn persoon. Niemand kan om Schockemohle heen.

Maar ook in het buitenland heeft hij zijn faam gevestigd en voorziet hijvoor belangrijke concoursen landen met minder ervaring in deze discpline van materiaal. Dat dat kan soms leiden tot merkwaardige situaties. Zo gaat nog altijd het verhaal dat de de Zuidkoreanen voor de Spelen van 1988 in Seoul voor de vijfkamp een aantal paarden bij Schockemohle kochten. Bereden door onder anderen Franke Sloothaak maakten de dieren thuis in Muhlen een fantastische indruk, eenmaal in Seoul wilde een Zuidkoreaanse generaal de paarden testen op een te zware hindernisbaan. Om zijn naam hoog te houden en een fiasco te voorkomen zou Schockemohle daarop in de nachtelijke uren voor de proeven met een medewerker eigenhandig de hindernissen hebben verlaagd.

Solidariteit

Niettemin is ook Franke Sloothaak, de tot Duitser genaturaliseerde Friese ruiter en al ruim tien jaar werkzaam bij Schockemohle, er vanovertuigd dat Der Paul een louter positieve instelling heeft jegens het paard. 'Ik heb in het verleden situaties meegemaakt met zieke dieren dat ik het al had opgegeven, maar Schockemohle toch doorging en het paard wist te redden. Daarom ben ik altijd achter hem blijven staan. Ik heb er uit solidariteit de wereldspelen voor laten schieten. De situatie is heel eenzijdig in de openbaarheid gekomen. Bij de africhting hoort nu eenmaal een beloning en een straf, dat weet elke insider. Die videobanden zijn echter verknipt en hebben maar een kant van de training belicht. Bovendien zijn er speciale geluiden achter gezet, waardoor de klappen veel te hard overkwamen.'

Volgens Sloothaak heeft de aanklacht Schockemohle aangegrepen, is de naam van de stoeterij voor korte tijd bezoedeld, maar is de reputatie van Schockemohle uiteindelijk niet geschonden, maar zelfs sterker uit het conflict naar voren gekomen. 'Toen het hem te gek werd heeft hij geroepen zich compleet uit de sport terug te trekken, maar dat is geen moment het geval geweest. De beste springpaarden zijn weliswaar verkocht aan de Zwitser Klaus Kramer, maar de dieren staan nog altijd in Muhlen en blijven onder het management van Schockemohle. In feite is er dus niets veranderd. Er wordt nog steeds gehandeld in toppaarden en in het circuit wijst niets er op dat wij anders worden behandeld. Gelukkig beschikken we nog steeds over de beste paarden.'

In de ring is de 32-jarige Sloothaak, begin dit jaar derde in de wereldbekerfinale in Dortmund, bij Jumping Amsterdam evenwel minder gelukkig. In de eerste omloop maakte hij met Optiebeurs Argonaut al snel twee springfouten, waarna hij inziet dat de barrage niet meer haalbaar is. Derhalve staakt hij de strijd na ruim een halve minuut. 'Belangrijker is dat we ons nu weer geheel op de sport kunnen richten. Er is getracht Schockemohle onderuit te halen en ook al ben ik nooit in een rechtszaak betrokken geweest, het grijpt je toch aan. Zelfs chantagepraktijken is men in Duitsland niet uit de weg gegaan. Er is bewust gezocht naar wantoestanden, maar gelukkig heeft het publiek onze zijde gekozen.'