Gillespie als profeet van entertainment op eerste 'Jazz Mekka'

Wie bij jazzmuziek nog steeds mocht denken aan bruine kroegen met wrak meubilair en treurige schemerlampjes moet naar Maastricht. Langs bemodderde wegen, afgezette bouwputten, draglines en bergen bouwmateriaal bereikt men het uit veel beton, chroom en glas opgetrokken Expositie en Congres Centrum Maastricht, waar dit weekeinde het eerste Jazz Mekka plaatsvindt.

Acht podia belooft het affiche alleen, waar zijn ze? Iedereen draaft en zoekt, zelfs leden van de ordedienst hebben soms geen idee hoe het door hen gekoesterde object zou kunnen heten.

Wie ten slotte de Zuidhal heeft gevonden, moet constateren dat deze 10.000 vierkante meter grote hangar wat ruim bemeten is voor de groep van Billy Cobham plus fans. Naast de 300 bezoekers die voor het podium zijn tezamengeklit is er zeker nog voldoende ruimte om vier flinke Fokkers te parkeren. De met dubbele apparatuur uitgeruste drummer lijkt die leegte prachtig te vinden en haalt eens extra uit, zij het ten koste van zijn groep, een braaf neo-bop trio van Italiaanse huize.

Ook in Auditorium 1, een mooie zaal met een goede akoestiek, bepaalt een drummer de sfeer. Het is Denardo Coleman, zoon van vader Ornette. Toen hij tien jaar oud, voor het eerst met zijn vader meespeelde, mocht hem veel vergeven worden, nu hij boven de veertig is moet maar eens worden vastgesteld dat hij het niet kan. Zelfs tempohouden is hem niet toevertrouwd. Dat zowel hij als tabla-speler Badal Roy een koptelefoon dragen, geeft voedsel aan tal van lelijke vermoedens. Als Denardo even zwijgt, wordt bij vlagen duidelijk wat Ornette nastreeft: een serie schilderijtjes van hoogst abstracte aard, zelfs het calypso-achtige Latin Genetics klinkt onaards.

In de goedgevulde Expohall is voor abstracties geen plaats. Jazz is entertainment luidt de boodschap, en Dizzy Gillespie is de erkende profeet. Nog geen twee weken geleden voor Heineken, nu voor Philip Morris. Het is inmiddels wel drukker geworden in het Meca zodat zowel het Kollektief van Willem Breuker als de groep van toetsenspeler Joe Zawinul niet over gebrek aan respons te klagen hebben. De eerste haalt het zoals bekend uit de Hollandse polder, Zawinul werpt licht op de swamps van Louisiana met alle enge geluiden van dien. Een eng geluid was bij de opening van het eerste Jazz Mekka opmerkelijk afwezig: het gekraak van plastic bekertjes. Misschien komt het nog; het North Sea Jazz Festival is ook klein en chic begonnen.

Festival: Jazz Mekka 1990, met onder meer de orkesten van Billy Cobham, Dizzy Gillespie, Ornette Coleman, Willem Breuker en Joe Zawinul. Gehoord: 2/11 Expositie en Congres Centrum Maastricht. Het festival wordt vanavond om 19.00 uur en zondag om 16.00 voortgezet.