Jubilerende VARA toont zich bejaarde met pit

De VARA bestaat 65 jaar. Geen onderwerp om veel woorden aan vuil te maken. Alle omroepzuilen raken pensioengerechtigd, of ze nu willen of niet. Een groot en roemrucht verleden vol mooie programma's en intensieve banden met de verzuilde achterban, ach, het zijn overbekende geschiedenisfeiten waaraan weinig nieuws of origineels kan worden toegevoegd. Rood, roder, roodst, hoe verder terug in de historie hoe intiemer de banden tussen lid en omroep, het geldt voor de VARA net als een deur verder. Het lied is vaak gezongen. Het klinkt naar nostalgie.

Marcel van Dam, de voorzitter van het jubilerende bedrijf, heeft in een reeks interviews zijn omroep een pluim op de hoed geprikt. Strijdlustig als altijd klopte hij de VARA op de borst, de collega's op de schouders, verweet hij de politiek gebrek aan visie en zei nog eens dat hij tot zijn laatste snik voor een zelfstandige VARA strijden zal. Heerlijk toch, zo'n voorzitter die altijd weer bereid is nog eens te vertellen wat hij gisteren en eergisteren ook al zei. En heerlijk toch, zo'n journalistiek circuitje dat al even vaak bereid is Van Dam's woorden steeds weer uit te tikken. Het toppunt van de pluriformiteit die Den Haag van Hilversum en de gedrukte pers verlangt.

Het lustrum van Hilversum wordt op radio en tv uitbundig gevierd. Zoveel VARA dat het geen kijker kan ontgaan en iedereen, van oud tot jong, er zeker iets bij aantreft dat het bekijken waard is. Snoepjes, taartjes, snacks en pinda's, uit eigen keuken en aangekocht, uit ver verleden en splinternieuw. Reeksen coryfeeen en reeksen leden, met als onvermijdelijk degelijk programmapunt de forumdiscussie met de voorzitters van FNV, PvdA en VARA, morgen op radio 2 om 12.15u. Over het uiteenvallen van De Rode Familie, de scherven van het verleden opgeveegd achter de radiomicrofoon.

Op de televisie laat de VARA zien dat ze al lang niet rood meer denkt, maar modern en progressief, in kijkcijfers en marktaandelen. Een bejaarde met pit, die de toekomst waarin oud Hilversum achter de theetafel alleen nog maar het lied van het verleden zingt, zelfverzekerd achter de horizon schuift.