Een overmaat aan ondermaatse nummers

Het programma Zicht op Heren boekte in het kleine cabaretcircuit succes genoeg om een tweede te maken. Ik heb dat eerste niet gezien; de positieve reacties golden voornamelijk de genoeglijke samenzang, waarbij klassiekers uit het Nederlandse amusementsrepertoire een nieuw leven kregen. In het tweede is daarvan minder te horen, die muzikale pret heeft plaatsgemaakt voor veel eigen repertoire dat meer op woordgrappen steunt dan op smeuige zang-arrangementen.

Het trio is een initiatief van Evert de Vries, die al dertien jaar actief is in de marge van het cabaret, en bestaat verder uit acteur Herman Fluitman en pianist Johan Hoogeboom. Gedrieen trachten ze een sfeer van intimiteit te creeren met zang en onderling gekissebis. Het publiek reageerde gisteravond met bijval, maar aan mij is hun optreden niet besteed. Het bestaat uit een overmaat aan ondermaatse nummers, die vooral gedateerd aandoen: een diepzinnig lied over onvergetelijke beelden in het journaal (de ontploffende Challenger, het plein in Peking), een parodistische smartlap, een gevoelig liedje (zwerver haalt kerstmaaltijd uit vuilnisbak), een persiflage op een carnavals-meezinger ik heb het gevoel dat ik dat allemaal al honderd keer heb gehoord en gezien.

Typerend is het, dat een van de meest succesvolle grappen uit de voorstelling letterlijk afkomstig is uit de musical Heerlijk duurt het langst van 25 jaar geleden. En ze schuiven maar zelden bij de piano aan om gezamenlijk in aanstekelijk gezang uit te barsten.