Dansbewegingen zonder interpunctie

Voor het eerste programma van het nieuwe seizoen koos Dansproduktie drie dansstukken van zo'n twintig minuten, gemaakt door drie jonge mannelijke choreografen, met als gemeenschappelijk element de de deels live uitgevoerde muziek van componist David Dramm, het toneelbeeld van Edwin Kolpa, en de kostumering van Bianca van Dillen.

In het openingsbeeld bevinden zich voorin het speelvlak metalen buizen, en op de achtergrond smalle glanzende panelen die door de belichting in kleur en doorzichtigheid wisselden.

Phil Griffin nam als uitgangspunt voor zijn aandeel Venus Truant ('de spijbelende Venus') sonnetten van Shakespeare, waarin de liefde bezongen worden. Griffin wil in de karakters van Venus en Adonis de ware liefde tonen, maar ook de kwellingen, twijfel aan de eeuwige trouw, en de blindheid voor bedrog.

Op de metalen klanken van de muziek ontstaan agressieve duetten van drie koppels; twee mannen, twee vrouwen en een gemengd paar. Lijven slingeren om elkaar heen, hangen in elkaars armen, vallen op de grond. In de verstilde momenten zijn er kleine gebaren en lang aangehouden poses. Partners wisselen en soms beweegt de hele groep te zamen. Ondanks het onderwerp wordt een intense verbintenis tussen personen niet zichtbaar. Het blijven zes op zichzelf geconcentreerde individuen. Griffins dansvocabulaire is weinig verrassend en tamelijk beperkt. Sterke aanzetten worden zwak uitgewerkt en het geheel blijft te fragmentarisch om werkelijk te kunnen boeien.

Ronduit onder de maat bleef eigenlijk buiten verwachting Dries van der Posts Swamp voor vier dansers, door de vele herhalingen en de brokkelige, schetsmatige compositie. Swamp is meer een verzameling voorstudies dan een compacte uitgewerkte choreografie. De uitvoering was bovendien slordig. Misschien was die nonchalance juist de bedoeling, maar om die overtuigend te suggereren is juist grote exactheid en gedetailleerde lichaamsbeheersing vereist.

Het sterkst van kwam Guido Severien voor den dag met Signatuur, dat tevens iets van een eigen signatuur liet zien. Hij gebruikt de muziek goed, hanteert dynamische variaties en brengt kaleidoscoopachtige elementen aan die de aandacht vasthouden, al zou het nog iets meer cohesie mogen hebben en was de heftigheid en het stacato-effect van de muziek niet terug te vinden in de bewegingen. De dansers van Dansproduktie hebben allemaal wel 'iets', maar maken desondanks geen overtuigende indruk. De meeste bewegingen worden niet tot in de finesse afgemaakt en hun lichaamshouding mist de constante alertheid die het mogelijk maakt punten, komma's of uitroeptekens neer te zetten.