DE DIKKE MAN (XXVIII)

De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame had iets leeftijdslozigs; en dat kwam, dacht De Dikke Man, misschien wel door haar kleding. Zolang hij haar kende nu alweer zo'n twintig jaar droeg zij een eender soort uitmonstering: chic maar niet tuttig, degelijk en geenszins verstoken van allure. Zo bewoog zij zich op vreemde wijze voortdurend rakelings langs de heersende mode.

'Hoe is het toch met die oude oom en tante van je?' vroeg de Dikke Man, terwijl hij ogenschijnlijk ingespannen de menukaart van Het Oude Italiaanse Restaurant raadpleegde.

'Zij is overleden', antwoordde De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'En wel in haar geboortedorp. Terwijl zij zo ongeveer haar hele leven bitter en vol vuur had afgegeven op dat gat, moest en zou zij op het eind juist daar naar terug, en oom berustte daarin. Interessante ontwikkeling, vind je niet?'

Met je spot ga je naar bed

dichtte De Dikke Man hardop.

De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame lachte. 'En, heb je je keuze al kunnen maken?', vroeg zij.

'Meneer eet altijd het zelfde bij ons', zei de ober, die inmiddels aan het tafeltje was komen staan. 'Spaghetti al pesto en coteletta a la Bolognese.'

'Zo is het', sprak De Dikke Man, een beetje trots.

'Dat is mij iets te veel', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Dan nemen we toch geen voorgerecht', zei De Dikke Man.

'Maar die spaghetti al pesto is wel heerlijk', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Wij kunnen u ook een halve portie serveren', zei de ober.

'Doet u dat dan maar', zei De Dikke Man, met iets van spijt.

'O, dat vind ik zo kinderachtig', ze De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame, 'u geeft ons gewoon een hele portie, en die eten we dan half op.'

'Dat lijkt me nou ideaal', zei De Dikke Man, en wiste het zweet van zijn voorhoofd.

'Weet je wanneer dit restaurant geopend is?' vroeg De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Geen idee', zei De Dikke Man, 'ergens in de jaren dertig, denk ik.'

'Ne-gen-tien-twee-en-veer-tig', plaatste De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

De Dikke Man schoot in een luide, onbekommerde lach. 'O, meesterlijk', zei hij, 'dat ik dat nou nooit geweten heb.'

De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame hief het glas maar De Dikke Man was al druk doende met drinken. Terwijl de alcohol in snel tempo naar zijn hoofd steeg, dacht hij met innig leedvermaak aan de links-progressieve hoofdstedelijke incrowd die hier al die jaren nietsvermoedend te gast was geweest bij het voormalige Italiaanse fascisme.

'Hoe gaat het met je dochter?', hoorde hij zichzelf vragen.

'Niet zo best', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'Maar ze heeft daar zelf geen last van. Ze woont nu in Miami en doet een universitaire cursus voor hostess. Je mag gerust lachen, hoor geneer je niet.'

'Die paar keer dat ik haar gezien heb, vond ik het een verdomd leuke meid', zei De Dikke Man.

'O ja dat is ze zeker', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'Maar dat maakt het allemaal niet minder schrijnend. Mijn god kun jij je daar enigerlei voorstelling van maken: een post-doctorale leergang in de quasi-prostitutie?'

'Ach', zei De Dikke Man, 'ze wil gewoon bij haar vader in Amerika zijn.'

'Natuurlijk', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'Bij mij in Nederland ging het helemaal niet goed met haar. Wij lijken te veel op elkaar.'

'Jullie?', vroeg De Dikke Man.

'Wat dacht je dan?', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'Ik lijk dan wel heel energiek en alert en daadkrachtig maar wat ben ik nou meer dan een hostess?'

D e Dikke Man dook op zijn spaghetti al pesto. De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame bezag hem glimlachend.

'Moeilijk, he', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame, en legde met een zorgvuldig gebaar haar bestek naast de overgebleven spaghetti, zo te zien inderdaad precies een halve portie.

Mijn god, dacht De Dikke Man, en keek gebiologeerd naar het minieme restje op zijn bord.

'Laat dat nou liggen', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Ik kan het niet', piepte De Dikke Man. Alles in zijn hoofd gonsde en bonsde. Hij moest zich met kracht afzetten, anders zouden de groenige deegsliertjes hem in een Laocoon-achtige greep nemen. 'Ik breng het niet op', zei hij zacht.

'En verkeer ik in de positie om mijn dochter ook maar iets kwalijk te nemen?', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Jullie lijken in geen enkel opzicht op elkaar', zei De Dikke Man, en hij greep met beide vochtige handen de zitting van zijn stoel vast terwijl de ober zijn spaghetti deporteerde.

Een hapje

voor pappa

en

een hapje

voor mamma ..

en vervolgens

ging de hele boel

hup!

over tafel

dichtte hij.

'En jouw dochter gaat het daar goed mee?', vroeg De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame.

'Met dat meisje is nou werkelijk niks mis', zei De Dikke Man. 'Keurig afgestudeerd, aardige vriend. Waar heb ik het aan verdiend?' Hij schonk zichzelf bij, en morste flink.

'Ik heb laatst de vader van mijn dochter weer eens bezocht', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame. 'Die is nu werkelijk in alles mislukt.' En ze lachte, zeer open en vriendelijk. 'Hij woont in een te duur condominium, daar aan de kust van Florida en ik geloof dat hij inmiddels zelfs vergeten is dat hij voor niets maar dan ook werkelijk niets gedeugd heeft.'

'Ik sprak laatst een oudere mevrouw', zei De Dikke Man, 'die mij vertelde dat ze al ruim dertig jaar met dezelfde man getrouwd was. Toen ik vroeg hoe dat voelde, antwoordde ze mij, met een even zuinig als mysterieus glimlachje: Ik zou nu niet meer anders willen.'

'Of neem nou De Eeuwig En Altijd Beschonken Acteur', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame, 'die zei laatst in een talkshow op de televisie: Ik ben nog altijd zenuwachtig voor een premiere. Daarom ben ik ook zo blij dat ik acteur geworden ben. Want daardoor ga ik voor het merendeel met acteurs om, en die zijn allemaal zenuwachtig voor een premiere. Net als ik!'

'Mijn oom woont nu nog steeds in dat geboortedorp van die overleden tante', zei De Oudere Maar Daarom Niet Minder Aangename Dame, 'en hij is er doodongelukkig. Maar ja, op je tweeentachtigste ga je niet meer verhuizen.

'Af en toe bezoek ik hem. En steeds sterker brokkelt zijn geheugen af. Dan vraag ik: Oom, tot hoever weet je het nog? En dan antwoordt hij bij voorbeeld: Tot 1943. Vervolgens ga ik bij hem aan tafel zitten, en vertel hem alles wat er sedertdien gebeurd is.'

(wordt vervolgd)