The Nits maken magie niet waar

De gebruikelijke geest van Hollands realisme heeft op de pas verschenen Nits-lp Giant Normal Dwarf plaats gemaakt voor fantasieen, die doen denken aan Roald Dahls Sjakie en de Chocoladefabriek. In het nummer Radio Shoes verdwijnt de hoofdpersoon in het oneindige zwart van zijn schoenpoets, vaart hij op de sugar river, of maakt een dwerg een dansje met een reuzin. Ook de muziek heeft een beeldende kracht, zoals de muziek bij tekenfilms de belevenissen van de personen illustreert. In plaats van de voor popmuziek gangbare instrumenten, zijn het blazers, strijkers en niet te identificeren, ijle klanken die samen van iedere song een doorzichtig bouwwerk maken.

Voor de tweede achtereenvolgende keer hebben de Nits gekozen voor een tournee in theaters. Mede door de sfeerloosheid van de Tielse locatie, konden de Nits de magie van de plaat bij het optreden niet overbrengen. De groep straalt zo'n nadrukkelijk gewoon- doen uit, dat de evocatieve teksten live ongeloofwaardig, en zelfs belachelijk worden.

Zanger Henk Hofstede is sympathiek in zijn pretentieloosheid, maar als hij zegt dat het publiek de teksten niet serieus hoeft te nemen 'want het zijn maar liedjes', doet hij zijn eigen werk en het inlevingsvermogen van het publiek te kort.

Bovendien blijkt dat alle instrumenten behalve de drums door de synthesizer van Robert Jan Stips voortgebracht worden. Door het ontbreken van bassiste Joke Geraets zijn de nu als trio spelende Nits statisch geworden; alleen Henk Hofstede kan vrijelijk over het podium bewegen. Om het beeld te verlevendigen stonden er twee monumentale, gestileerde hijskranen achter op het podium die na de pauze ook bleken te kunnen bewegen. Dat was even leuk, maar op den duur werd het saai. De Nits slagen er helaas niet in de verbeeldingskracht die hun muziek wel degelijk belooft, op het podium te vertolken en smoren de fantasie in een alles penetrerende nuchterheid.