Tholen schrobt leuzen weg voor komst Marike de Klerk

THOLEN, 23 okt. 'De nacht is voor het ongedierte', luidde de lijfspreuk van een vroegere wethouder in de gemeente Tholen. Hij werd vanochtend instemmend geciteerd toen de gemeentebestuurders om zeven uur in de Dalemsestraat drie gekalkte leuzen ontdekten: apartheid, een =teken en een hakenkruis.

Het waren de enige dissonanten in de voorbereiding van het bezoek aan Sint Maartensdijk en Tholen van mevrouw Marike de Klerk, echtgenote van de Zuidafrikaanse president en kleindochter van Pieter Willemse, die als 23-jarige broodbakker in juni 1890 naar Oranje Vrijstaat vertrok om daar molenaar te worden.

Gemeentewerken van Tholen begon vanochtend verwoed de straat schoon te maken. Burgemeester H. A. van der Munnik hoopt dat hem geen verdere de zure verrassingen wachten. Een afzender hebben de straatschilders niet achtergelaten. Het is dus gissen. En dat steekt Van der Munnik het meest. Een spandoek is best, maar zo'n anonieme nachtelijke actie geeft geen pas, is laf zelfs. Temeer omdat het hier een damesbezoek betreft en mevrouw De Klerk geen invloed heeft op het beleid in Zuid-Afrika.

Of het dezelfde mensen waren die gisteren een aantal bewoners van de Dalemsestraat benaderden met het verzoek vandaag de ANC-vlag uit te steken, is de vraag. De Anti-apartheidsbeweging Zeeland komt in elk geval niet protesteren vandaag, als mevrouw De Klerk met in haar kielzog mevrouw Lubbers, mevrouw Van den Broek, mevrouw Botha, een hofdame en nog enkele echtgenotes van voorname personen door Tholen wandelen op zoek naar 'Marike's roots'. De beweging telt acht mensen, die allemaal in Vlissingen wonen en zeggen er weinig voor te voelen om vandaag een dag vrij te nemen voor betogingen. Veel voorgeschiedenis valt er voor mevrouw De Klerk niet meer te ontdekken in Tholen. De bakkerij van Pieter Willemse aan de Dalemsestraat ging in 1938 tegen de grond. Er staat nu een huisje waar mevrouw Van Houdt woont. Zij kreeg twee weken geleden een ambtenaar aan de telefoon met het verzoek niet voor het raam te gaan zitten als burgemeester Van der Munnik mevrouw De Klerk toont waar grootvader woonde. Op dat emotionele moment wil Van der Munnik niet op zijn vingers worden gekeken. Dus mevrouw Van Houdt verhuist zonder mokken een uurtje naar de voorkamer van haar buurman. De hond neemt zij beleefdheidshalve mee. Het beest mag nog weleens lelijk aanslaan als er vreemde figuren voor de ramen staan. Dat kan vervelend zijn voor de filmploeg, die alles vast moet leggen.