Voortdurende strijd in nauwsluitende pakken nog nietovertuigend

Introdans heeft er altijd naar gestreefd met Nederlandse dansers en choreografen te werken. Vele jaren gebeurde dat zelfs uitsluitend en met respectabel succes. Langzamerhand gaan de deuren echter steeds wijder open voor buitenlandse danskunstenaars zoals duidelijk uit het programmaboekje blijkt. Het eerste uitgebrachte programma van dit seizoen draagt echter nog het predikaat 'made in Holland' en biedt naast werk van Ton Wiggers en Ed Wubbe nieuwe balletten van de nog jonge Norbert Taatgen en de meer ervaren John Wisman. Taatgen werkte reeds eerder met Introdans, voor Wisman is het zijn eerste confrontatie met de groep. Beide stukken bleken helaas nogal teleurstellend.

In Taatgens Memorial levert volgens de programmagegevens de vrouwelijke hoofdpersoon een voortdurende strijd met anderen en zichzelf hetgeen uiteindelijk geen oplossing oplevert. Ik heb dat thema niet kunnen terugvinden. Taatgen had weliswaar veel interessante pasjes in de aanbieding, aangevuld met een flinke portie dramatiek maar het geheel bleef als los zand aan elkaar hangen en miste iedere overtuigingskracht. Er had ook best flink in gesnoeid mogen worden en de manier waarop de verschillende composities van Michael Nyman en Henry Purcell abrupt door elkaar gebruikt worden, getuigt van geen enkel respect of begrip.

De nieuwigheid om rubber te gebruiken voor de strakke costumering was ook al weinig geslaagd. De nauwsluitende pakken verliezen in de beweging hun model en lubberen aan alle kanten.

John Wisman die in het verleden voor een aantal verrassende choreografieen zorgde is ditmaal verstrikt geraakt in de emotionele lading van zijn gekozen thema. De grote schok en zijn verdriet, veroorzaakt door de plotselinge dood van collega en vriend Henny Jurriens en zijn vrouw Judith James vorig jaar april, heeft Wisman vorm willen geven in een toch vrij abstract gehouden ballet dat hij De deuren gesloten noemde. De hevigheid van die gevoelens is wellicht nog te vers geweest, want het resultaat is een nogal chaotisch ballet dat ook in de uitvoering het stadium van een grove schets nog niet te boven is gekomen. Het is duidelijk dat Wisman de bewegingstaal ervoor nog niet gevonden heeft, noch een vast grip heeft gehad op de totale constructie en op het gebruik van de attributen in het toneelbeeld. In aanzet heeft het werk echter sterke elementen die met meer tijd, bijschaving en een bepaalde vorm van afstand, tot een belangwekkend resultaat kunnen leiden.