In het schijnsel van de verhoorlamp

De inspecteur zegt dat ze haar moeder heeft vermoord, er zijn bewijzen te over. Zij houdt vol dat het een ongelukje was. Het resultaat is, volgens de aankondiging, een 'psychologische thriller' van de Canadese schrijfster Helene Pedneault, hier gespeeld onder regie van Marcelle Meuleman een reeks gesprekken tussen de inspecteur en de vrouw, terwijl de sigaretterook in het schijnsel van de verhoorlamp kringelt. Zijn zwijgen brengt haar tot praten; in de vijf kwartier, die de voorstelling duurt, worden heel wat beschermende lagen van haar pantser afgepeld. Dat had spannend kunnen zijn.

Pedneault heeft haar tekst echter opgetut met een schier eindeloze reeks overpeinzingen over het leven en de liefde. De ene beeldspraak struikelt over de andere, het is allemaal even wijdlopig en pretentieus. Misschien leek het in het oorspronkelijke Frans nog heel wat, maar die omhaal van woorden valt in de stroeve Nederlandse vertaling ('dwing me niet een cactus te willen liefkozen') genadeloos door de mand.

Er is voor de acteurs geen beginnen aan om onder zulke zinnen een intrigerende onderlaag te leggen. Toch leveren ze toegewijd precisiewerk. Ingeborg Elzevier komt zelfs een heel eind als de beschadigde vrouw, maar om te beginnen krijgt ze te kampen met hier niet terzake doende details over de Canadese geografie en daarna zijn haar teksten veel te gekunsteld om er werkelijk leven in te kunnen blazen. Huib Broos heeft het op dat punt iets gemakkelijker: hij mag vaker zijn mond houden en doet dat prachtig, als een geduldige reus in regenjas en gleufhoed die eerlijk toegeeft dat hij veel van Maigret heeft afgekeken. Samen spelen ze minutieus het hen opgedragen spel. Het ligt aan de schrijfster, dat ik desondanks niet nieuwsgierig kon worden naar hun motieven.