Roemeense handbalster ziet niets in terugkeer

SCHIEDAM, 19 okt. Met een bevend hart was Nicoleta Boriceanu de Margriethal binnengestapt. De Roemeense handbalster was er helemaal niet gerust op dat de hernieuwde kennismaking met haar vroegere ploeggenoten beide partijen zou bevallen. Toen de vorig jaar in Nederland achtergebleven handbalster na afloop van de openingsdag van het Hollandtoernooi hartelijk door de voltallige Roemeense selectie werd begroet, overheerste een gevoel van opluchting.

Nicoleta Boriceanu zette een jaar geleden in Schiedam de stap naar de vrijheid. Met Eva Moszi en Liliana Topea bleef ze na afloop van het Hollandtoernooi achter. De twee anderen spelen nu voor de Duitse Bundesligaclub TV Lutzellinden. Boriceanu (23) was niet van de plannen van beide collega's op de hoogte. In het Roemenie van Ceausescu hadden alle muren oren, maar ook die van hotels in het buitenland.

Boriceanu dook enige weken later op bij kennissen in Arnhem. Na een juridische knokpartij kreeg zij in mei toestemming tenminste een jaar in Nederland te blijven. De handbalster, inmiddels werkzaam bij de eredivisieclub Foreholte, is stellig van plan in Nederland te blijven. 'Mij krijgen ze niet meer weg. Dit is het land waar ik wil wonen.'

Boriceanu was met name bevreesd voor de reactie van trainer Bogdan Macovei. De vaak humeurige oefenmeester had haar destijds, toen in het Roemeense kamp al werd gefluisterd over vluchtpogingen, toevertrouwd dat zij wel de laatste zijn die naar het westen mocht uitwijken. Nicoleta had geknikt maar niets gezegd. 'Hij bleek het gebeurde te accepteren. Een pak van mijn hart. Ik had er mee rekening gehouden dat iedereen mij zou negeren', aldus Nicoleta in redelijk Nederlands.

In Roemenie trainde Nicoleta soms drie keer per dag, ook in Nederland is zij professioneel handbalster. De rechteropbouwster leidt de jeugdselectie van Foreholte. Dat was voor het Ministerie van Justitie een voorwaarde om haar een verblijfsvergunning te verlenen. Zij koestert niet meer de illusie ooit haar universitaire studie houtbewewerkingskunde, die zij in Roemenie was gestart, voort te zetten.

Niet meer dan twintig minuten zag de nu in Den Haag wonende handbalster van het optreden van haar landgenotes. 'Ik moest bij theorieles voor mijn rij-examen zijn. Maar dit weekeinde zal ik niet bij de ploeg weg te slaan zijn.'

Hoewel haar bezoek aan het internationale handbaltoernooi dus kort was, heeft zij wel kunnen constateren dat de voorheen immer aanwezige vertegenwoordiger van de Securitate, de gevreesde veiligheidsdienst, dit keer ontbrak. 'Roemeense handbalploegen worden altijd begeleid door drie trainers. Dat was vroeger ook zo. Daarnaast kwam de veiligheidsman. Over een psycholoog hebben wij nooit de beschikking gehad.'

Het contact met het haar familie is tot het uiterste beperkt gebleven. Voor een televisieprogramma konden haar vader en moeder in juni even overvliegen. Miljoenen kijkers waren via het scherm getuige van een emotioneel weerzien in een studio in Aalsmeer. 'Uit gesprekken met mijn ouders blijkt dat er wel iets is veranderd. Roemenie heeft een beetje meer vrijheid. De weg naar een democratie is echter nog lang. Daarnaast zal niemand tevreden zijn, zo lang de winkels leeg blijven.'