Happen in het zand

De verkenningseenheden van het vierde regiment cavalerie, 24ste infanteriedevisie, staan het dichtst bij de Iraakse grens, vlak achter de Saoedische troepen, in het hart van de woestijn. Al meer dan drie weken brengen de soldaten de nachten 'strategisch slapend' door, niet in een tent, niet op een veldbed en zeker niet in het zand vol schorpioenen, maar op het harde staal van hun voertuigen. Als de huidige 'Sitzkrieg' omslaat in echte strijd, moeten zij de eerste klap opvangen. Maar vooralsnog zijn zon, zand en verveling hun grootste vijanden.

Om vijf uur is het reveil. De militairen doen in de nog laag staande zon gymnastiekoefeningen. 'Hoor je mijn knieen kraken', vraagt er een. 'Dat is het eerste teken van Saoedi-Arabische herpes.' Om half zeven, na het ontbijt, worden de motoren gestart. De tanks racen door het zand naar het 'lager' waar ze worden geparkeerd onder camouflagenetten. Een soldaat wast zijn uniform in een pastic zak, die hij heeft ingegraven in het zand. Een andere luistert naar een bandje van Tracy Chapman terwijl hij een brief naar zijn vriendin schrijft. 'Ik noem haar suikerlipje', zegt hij, 'dat vindt ze leuk.' Een sergeant probeert zijn radio op de BBC-Worldservice af te stemmen, want veel nieuws over het verloop van het Golf-conflict horen de militairen niet.

Af en toe komt een Cobra-helikopter over. Een bedoein brengt een fles geitemelk. Om negen uur klinkt het bevel voor de dagelijkse oefening met het gasmasker. Een uur lang houden de soldaten de maskers op wat de temperatuur van hun hoofd tot overhitte opjaagt. Om half elf volgt een ontmoeting met een andere eenheid, tijd voor een kaartje en een gezamenlijke maaltijd uit blik, met kaassaus, warme cola en af en toe vers fruit. Kant-en-klaar-maaltijden staat er op de verpakking, MRE, 'Maaltijd geweigerd door Ethiopiers', heet dat onder de militairen. Om een uur steekt een zandstorm op. De militairen beschermen zich zo goed mogelijk tegen het zand. 'Je haalt het zelfs tussen je tanden vandaan. Je raakt het nooit kwijt.'

Verder geen nieuws van het noordelijke front die dag. Om zes uur begint het te donkeren. De eenheid voert een verkenningsmissie uit, op zoek naar sporen van de vijand. Om tien uur worden de wagens in een cirkel geparkeerd. De verduistering is compleet, maar de heldere sterrenlucht zorgt dat het niet stikdonker wordt. Af en toe kraakt de radio. 'We doen wat we moeten doen, wachten en niet weten waarop.'