Globe

Een man, Jarbar genaamd, kwam uit een ver, vreemd land om Fembar te trouwen en vestigde zich in de streek van zijn vrouw. Op een dag toen hij op het veld werkte, zag hij een heel vreemde slang: zo groot en zo lang dat de kop niet wist waar de staart zat. Waar Jarbar ook keek overal kronkelde de slang, langs zijn schuur tot in de verste uithoeken van zijn land, de hele horizon leek met slang gevuld.

Kort na deze ontmoeting merkte Jarbar dat hij de dieren hoorde praten. De vogels, de reptielen, het wild, de runderen in het veld, ieder in zijn eigen taal en hij kon ze allemaal verstaan.

Tijdens een droom waarschuwde een stem hem dat hij zijn kennis aan niemand mocht verklappen. Alles wat hij hoorde, moest hij voor zich houden, hoe moeilijk dat ook voor hem was. De gave van het oor was hem gegeven door de slang.

Als Jarbar op het land werkte, kwam de slang dikwijls met hem praten. Hij raakte gesteld op deze bezoeken en leerde veel van hem. Het koste Jarbar geen moeite zijn mond te houden, hij genoot van wat de dieren zeiden, vaak vond hij ze erg wijs.

Op een avond, terwijl hij met Fembar zat te eten, bereikte hen het bericht dat haar vader dood was. De volgende dag borg Fembar alle voorraad op, doofde het vuur onder de kookpot en maakte zich klaar voor een tocht naar haar vaders dorp om zich bij de treurenden te voegen. Toen alles was opgeruimd en er geen kruimel meer op de grond lag, hoorde Jarbar een klein stemmetje: 'Wat gebeurt er nu met ons, nu je al het eten hebt opgeborgen'. Het was muizetaal en Jarbar moest er hard om lachen. Zijn vrouw keek hem kwaad aan: 'Waarom lach je op deze treurige dag?'

'Het is niet om jou', zei hij. Maar zijn vrouw geloofde hem niet en verweet Jarbar de gebruiken van haar streek niet te respecteren waar de mensen bij de dood zeer droevig doen. Hun ruzie liep hoog op, ze stond er op te weten waarom Jarbar moest lachen. Jarbar legde haar uit dat als hij de reden van zijn gelach zou verklaren, dit zijn dood zou betekenen. Fembar kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en uiteindelijk vertelde Jarbar over zijn gave van het oor. Kort daarop stierf hij omdat hij het gebod van de slang had overtreden. Nu treurde zijn vrouw om twee doden. Een ding had ze echter geleerd: dat het soms beter is dingen niet te weten.