Column

Geboorte

Een van de journalisten vroeg aan Michels wat hij ervan vond dat de duurbetaalde prof Van 't Schip even naar Amsterdam terugging om de geboorte van zijn kind mee te maken. Het antwoord van de bondscoach is niet belangrijk, het gaat hier om de vraag van de journalist. Hij legt de intellectuele link tussen het inkomen van de voetballer en de geboorte van zijn kind. De vraag impliceert dat, omdat Johnny van 't Schip veel verdient en hij vlak voor een belangrijke (?) kwalificatiewedstrijd zat, hij zijn vrouw had moeten laten barsten. Leuk. Het is ook aardig dat ik sinds afgelopen zomer dat journalistencircus een beetje ken en ik wil wedden om een fles hele stevige Bourgogne dat al die Doorzon-types met hun NVJ-cao'tje en hun redactie-Kadett op gas zelfs als hun kind onder de WK-finale van '74 of '78 geboren was bij hun echtgenote aan het kraambed hadden staan bibberen. De volledige verdwazing dat je de bevalling van je vrouw zou moeten laten schieten voor een ordinair potje voetbal.

Inmiddels heb ik de desbetreffende journalist gebeld en gevraagd wat hij nou precies bedoelde en hoe hij over sterfgevallen denkt? Stel: het kind van de vedette steekt dom over, komt onder een tram en is op slag dood! Vraagt u dan ook aan de bondscoach wat hij ervan vindt dat iemand met zo'n salaris naar huis gaat voor de crematie van zijn dochtertje? Deze zaken mocht ik niet met elkaar vergelijken. 'En als het kind alleen zwaar gewond is? Het ene beentje wordt eraf gereden, vlak voor de belangrijke wedstrijd Malta-Nederland?' Stel je dan de vraag aan de generaal of iemand weg mag voor de amputatie van een been van een eerstegraads familielid of zit er in het journalistenhoofd een instinctieve grens? Bij het verliezen van een been wel naar huis en bij een hersenbloeding niet omdat er niets geamputeerd hoeft te worden? Hoeveel ton moet je verdienen om twijfelgeval te zijn? Onder de twee ton mag je bij een gebroken arm van je kind al naar huis, tussen de twee en drie ton moet er levensgevaar zijn en als je echt bij de grote jongens hoort is het lastig, maar dan zullen zij met geboren worden of sterven even moeten wachten. Het koortsige kind ijlt door de spijlen van het ziekenhuisbed, de moeder bijt haar lippen stuk en huilt. Als de deur van het kantoortje van de verpleging opengaat komt er steeds een flard wedstrijdcommentaar in de kamer van het stervende kind. Het laatste fluitsignaal valt samen met de laatste adem van de dreumes.

Tijdens de landerige persconferentie vraagt de journalist aan de speler wat hij erger vindt: het verlies van het kind of het verliezen van Portugal? De meest doorgewinterden kijken geschokt naar de keiharde vraagsteller en deze oppert: 'Hij verdient wel vier ton netto, dus mag ik deze vraag stellen of niet?' Dat was men even vergeten. Hun collega heeft gelijk. Boven de vier ton moet je niet zeuren. Eerlijk gezegd wilde ik het telefoongesprek met de journalist rekken en hem dwingen tot een antwoord, maar hij moest (sorry, sorry, sorry) ophangen. Zijn schoonmoeder was jarig.