Exodus

Het loopt tegen het einde van het jaar, de winter heeft bijna ongemerkt bezit van de woestijn genomen, als het regime van Saddam Hussein gewapenderhand wordt overmeesterd. Amerikaanse en Engelse vliegtuigen bombarderen de Iraakse steden, terwijl Russische grondtroepen vanuit het oosten oprukken. In zijn onderaardse bunker pleegt Saddam samen met zijn maitresse zelfmoord, een bericht dat onder zijn manschappen zo'n verslagenheid teweegbrengt dat de capitulatie spoedig volgt.

De vreugde onder de geallieerden duurt niet lang, want kort na de overgave wordt ontdekt welk vreselijk lot de Koerden heeft getroffen. Al voor de oorlog hadden Koerdische vluchtelingen verteld over de vervolging, maar naar hun verhalen was nauwelijks geluisterd. Nu komt echter aan het licht dat op grote schaal een genocide heeft plaatsgevonden, waarbij honderden Koerdische dorpen met gifgas zijn uitgemoord. Als de eerste televisiebeelden van deze systematische vernietiging worden uitgezonden, barst de wereld in tranen uit. De top van de Ba'ath-partij wordt gearresteerd en zal later door een internationaal tribunaal worden berecht.

De sympathie voor de ongelukkige Koerden is groot en in de Verenigde Naties groeit het besef dat dit volk recht heeft op een eigen staat, Koerdistan, waar het vrij en veilig kan leven. De Koerdische leider Mollah Barzani besluit de onderhandelingen daarover niet af te wachten. Het is hem duidelijk geworden dat zijn volk niet langer in het Midden-Oosten kan blijven. Met enkele honderden volgelingen scheept hij zich in om op zoek te gaan naar zijn eigen Koerdistan.

De wind blaast zijn schip via de Golf en het Suezkanaal naar de Middellandse Zee, waar tientallen andere scheepjes gevuld met Koerden uit Turkije, Syrie en de Sovjet-Unie zich bij hem voegen. Waar de tocht heen gaat weet Barzani niet precies. Wel heeft hij in een van de heilige Koerdische boeken gelezen dat zijn volk na een lange tocht door de woestijn aan zal komen in een vruchtbaar land, waar melk en honing in overvloed te verkrijgen zijn.

De stroom voert de vloot door de Straat van Gibraltar, over de Golf van Biskaje in de richting van de Noordzee. Na dagen rusteloos dobberen ontdekt Barzani aan stuurboord een drassig land waar koeien grazen, en als hij niet veel later olietanks ziet staan op de oever van een grote rivier meent hij het beloofde land gevonden te hebben. Bij de monding van de Nieuwe Waterweg gaat Barzani aan land. Hij kust de grond en dankt Allah voor zijn nieuw tehuis.

Aanvankelijk behandelt de Nederlandse regering de vluchtelingen welwillend, maar al spoedig worden opvangcentra in Heusden, Schin op Geul en Ter Apel door de plaatselijke bevolking overvallen. Veel Nederlanders zeggen: 'Het is vreselijk wat de Koerden is overkomen, natuurlijk hebben zij recht op een eigen staat en een eigen leven, maar waarom hier? Waarom niet ergens anders?'

Intussen stromen de Koerden met tienduizenden, honderdduizenden tegelijk Nederland binnen. De meesten zijn goed bewapend, want een ding hebben ze zich heilig voorgenomen: nooit meer een herhaling van Irak. Als op de Dam de eerste schermutselingen plaatsvinden blijkt het restant van het afgedankte Nederlandse leger geen partij.

Een paar weken later wordt het Binnenhof bezet en Vrij Koerdistan uitgeroepen. Grote groepen Nederlanders vluchten naar de buurlanden, waar zij in kampen worden ondergebracht. De Nederlanders die blijven worden als tweederangsburgers behandeld. De Koerdische variant van de islam is inmiddels tot officiele staatsgodsdienst van Nederland uitgeroepen. Ook voor niet-gelovigen is het verplicht op vrijdag te rusten.

Zoals het er nu uitziet, zou deze toestand nog wel eens jaren kunnen duren. De Koerdische machthebbers in Den Haag wijzen elk compromis af en hebben nu ook het voorstel verworpen dat uitgaat van twee aparte staten. Intussen hebben veel Nederlanders wraak gezworen. Ze zijn overgegaan tot ondergronds verzet, maar voorlopig beschikken zij over niet veel meer dan stenen en stokken. Onlangs kwam het in de Nieuwe Kerk tot een treffen, waarbij 19 Nederlanders door de Koerdische politie werden gedood. Volgens de directeur van het Centrum voor Informatie en Documentatie Koerdistan hadden die 19 Nederlanders in de Nieuwe Kerk niets te zoeken en is het geheel hun eigen schuld dat zij daar zijn neergeschoten.