Ballet Two is monument van eenvoud; Tijdloos statement vanchoreograaf Hans van Manen over respect en tederheid

Een van de boeiendste dingen in de danskunst is te ervaren dat er vanuit de enorme hoeveelheid verschillende visies, werkwijzen, stijlen, vormen en technieken danscreaties ontstaan die op het eerste gezicht zeer van elkaar afwijken maar een ding toch gemeen hebben: zij roepen via de beweging van een lichaam in ruimte en tijd gevoelens en ideeen in de toeschouwer op die genuanceerder, complexer en pregnanter zijn dan woorden ooit zouden kunnen doen.

Het is echter lang niet iedere dansschepper gegeven zijn gekozen bewegingstaal met een zodanige duidelijkheid en meesterschap te hanteren dat de kern van zijn betoog geraakt wordt. Hans van Manen behoort echter tot de absoluut uitverkorenen en heeft dat al vele malen overtuigend bewezen en doet dat nu opnieuw met zijn nieuwste ballet Two, een betrekkelijk kort duet op de Berceuse Elegiaque van Ferruccio Busoni dat meer te vertellen heeft dan menig avondvullende produktie.

Two is in alle opzichten een monument van magnifieke eenvoud geworden. Keso Dekker ontwierp als kostumering perfect om het lichaam sluitende zwarte tricots zonder enige versiering en als decor een somber achterdoek beschilderd als een zware, in diepe plooien hangende draperie.

Die vormgeving sluit perfect aan bij Van Manens choreografische concept. In een lichtcirkel een roerloze vrouw. Als de man zich bij haar voegt wordt al direct een onderhuidse spanning voelbaar tussen twee sterke, weerbare mensen die samen (willen) zijn en toch hun eigen weg gaan. Een ontmoeting die gebaseerd lijkt op een lange relatie waarin het spel van jeugdig uitdagen, hartstochtelijk passie en felle confrontaties plaats heeft gemaakt voor acceptatie en respect voor elkaars individualisme en de erkenning van elkaars falen en elkaars verbondenheid. Een relatie waarin getoonde tederheid geen zwakte betekent, kracht geen vertoon van macht.

Dat alles is door Van Manen met een indringende helderheid en efficientie vorm gegeven. Iedere beweging, iedere plaatsing in de ruimte, iedere frase in de muziek is onontkoombaar en draagt het onmiskenbaar eigen signatuur van de choreograaf. Two is een diep treffend, tijdloos statement in pure dans over de eenzaamheid die ieder individu in zich draagt. Two heeft geen spoor van pathos, sentimentaliteit of overdreven theatraliteit en heeft in Brigitte Martin en Owen Montague magistrale vertolkers.