Pianiste Eliane Elias is het interessantst als ze nogzoekende is

'Op 12-jarige leeftijd schreef Eliane Elias al solo's uit van Art Tatum, Bud Powell en Oscar Peterson', zo leert het persbericht. Wie deze Braziliaanse pianiste, veel blond haar, hip overalletje en kekke laarsjes, in het BIMhuis aan het werk ziet kan vermoeden waarom zij zich juist door deze pianisten heeft laten uitdagen. Haar lange slanke handen lijken op snelheid gebouwd, haar bewegingen zijn vloeiend en sierlijk. Omdat ook haar trioleden het voor alles stijlvol lijken te willen houden, vliegt de eerste set vlotjes voorbij met als enig memorabel stuk het veelbeproefde The way you look tonight van Jerome Kern dat door Elias geheel in het nieuw wordt gestoken.

Misschien omdat de buit inmiddels binnen was het publiek was niet gierig met applaus geweest trad er na de pauze een andere Elias aan: een pianiste die risico's durfde te nemen, die wilde zoeken in plaats van te etaleren wat ze al gevonden had en niet meer gebukt leek te gaan onder perfectiedwang. De muziek werd er wat minder gaaf door maar wel veel spannender, de sfeer ongedwongener.

'Wel eens bij een repetitie geweest?', informeerde Elias na een valse start, 'we spelen dit stuk voor de eerste keer'. Wat volgde rammelde inderdaad nog flink, maar het leefde. In het daarna gespeelde Eastcoasting, een weinig bekend stuk van Charles Mingus, geschreven in D met de brug in fis, verraste Elias met een stevig, bijna Monkiaans toucher. Ook haar bebop-versie van de bijna tot pap gespeelde bossanova Desafinado was, zeker na haar nogal plichtmatige eerbewijs aan Carlos Jobim eerder op de avond, heel opmerkelijk.

Pianiste Eliane Elias liet in het BIMhuis dus twee gezichten zien, die van de geslaagde kunstenaar en die van de zoekende. Dat zij in die laatste hoedanigheid interessanter was, moet een troost zijn voor al die jonge jazzpianisten voor wie Tatum en Peterson altijd onbereikbaar zullen blijven.