Toekomst rock en roll ligt bij Living Colour

'Elvis is dead!' zong Corey Glover aan het eind van een enerverend optreden gisteren in Utrecht. De zanger van de Newyorkse groep Living Colour eiste daarmee zijn rechtmatige plaats in de traditie van de Amerikaanse rockmuziek. Niet Elvis Presley, maar zwarte artiesten als Chuck Berry en Little Richard zijn de ware pioniers van de rock en roll, meent Living Colour. Gitarist Vernon Reid is de drijvende kracht achter de 'Black Rock Coalition', een vereniging van muzikanten die zich inspant voor het terugdringen van discriminatie in de Amerikaanse entertainment-industrie. Het succes dat Living Colour ten deel viel met het twee jaar geleden verschenen debuutalbum Vivid is het beste bewijs van de levensvatbaarheid van 'zwarte' rock en roll.

Jimi Hendrix en Mother's Finest gingen hen voor in het samenvoegen van rock- en soulmuziek, maar Living Colour voert de fusie van uiteenlopende genres nog een flinke stap verder. Elementen van jazz, punk, hardcore en hitparadepop vloeien naadloos samen. De virtuoze instrumentalist Reid presteert het om zijn gitaar als een kerkorgel te laten klinken, om er enkele seconden later een heldere en razendsnelle jazz-solo uit te toveren. Het indrukwekkendst is Living Colour in die nummers, waarin de basis bestaat uit een simpel, repeterend gitaarpatroon.

Hun nieuwe plaat Time's Up bevat enkele sterke staaltjes van subtiele hard rock, een genre dat de frisse impuls van een handvol nieuwe ideeen goed kon gebruiken. Corey Glover is geen gillende en krijsende hard rock-zanger; hij haalt alleen uit wanneer de sfeer van een song er om vraagt. In zijn klaaglijke Open Letter to a Landlord klinkt hij teder en melancholiek, maar van het hectische Information Overload maakt hij een luidruchtige waanzin-aria, waarbij hij als een verdwaasde wielrenner zonder fiets over het toneel raast. In het fraaie funknummer Love Rears its Ugly Head is hij vlak daarna een wonder van beheersing.

Living Colour onderscheidt zich in gunstige zin van de meeste rockgroepen, omdat het viertal zich niets aantrekt van de bestaande regels en zelf de muzikale grenzen bepaalt. Het gebruik van samples en voor-opgenomen muziekfragmenten komt overeen met hiphop. Tot de muzikale helden behoren zowel Jimi Hendrix getuige een stukje Star Spangled Banner in de beproefde, zwaar vervormde versie als (post) punkgroepen Pere Ubu en The Clash. Van elk stond een nummer op het programma, ten koste van eigen favorieten als het door afwezigheid schitterende Glamour Boys, ooit het nummer dat beschermheer van het eerste uur Mick Jagger opmerkzaam maakte op het toen nog prille talent.

Living Colour heeft zich ontwikkeld tot de vlees geworden toekomst van de rock en roll, een groep die bovendien de kunst verstaat om een imposant concert uit te doen monden in een feestelijke finale. Op de vraag: 'What's your favourite colour?' was op dat moment nog maar een antwoord mogelijk: de naam van de kleurrijkste groep die de popmuziek op dit moment rijk is.