Professor Peters tegen de rest; Alle wereldkaarten liegen

Links. De wereldkaart in Mercatorproject bij Buitenlandse Zaken. De TL-balken erachter geven de tijdzones aan zodat zichtbaar gemaakt kan worden op het deel van de wereld waar het dag is. Een TL-balk is kapot.

Onder. De Goode homolosine projectie. Dit is een combinatie van verschillende soorten projecties waarbij ieder continent wordt gesitueerd in een eigen lob aan weerszijden van de centrale meridiaan. Iets dergelijks kan voor oceanen worden gedaan.

Rechts. De beste weergave van de globe op een plat vlak gaat in principe met de 'sinaasappelpelmethode'. De globe wordt met een scherp mesje aan repen gesneden en de repen worden op een vel papier geplakt. Als de repen maar smal genoeg zijn kan dit nagenoeg zonder vervorming. Jammer is dat een dergelijke kaart alleen in de buurt van de evenaar enigszins bruikbaar is. Verder is er geen enkele continuiteit.

De Petersprojectie bestaat uit een ingewikkeld samenstel van bewerkingen waarbij beoogd wordt de oppervlakten van de continenten tot hun recht te doen komen. De Petersprojectie is favoriet in de Derde-wereldbeweging omdat de Derdewereldlanden, die voornamelijk in de tropen nabij de evenaar liggen, er in het algemeen veel beter afkomen dan op de gebruikelijke Mercator-projectie. Meestal wordt dit opgelost met krommingen, maar de Petersprojectie heeft evenwijdige meridianen. De sterke vertikale oprekking die hiervan het gevolg is, vormt een bron van ergenis voor cartografen.

De Robinson-projectie is een compromis tussen de wens om de hele aarde op een kaart te krijgen met vermijding van sterke vertekening. De meridianen zijn zijn gekromd. Op hogere breedten zijn de landen enigszins vertekend om betere verhoudingen bij de evenaar en bij de middenste breedten te verkrijgen. De Robinson-projectie is de favoriet van de Amerikaanse National Geographic Society.

De twee wereldbollen vormen de orthografische projecties van de aarde, in feite de wereldbol gezien vanaf een afstand. Men kan de globe vanuit alle richtingen bezien, dus ook vanaf een punt pal boven Europa of Noord-Amerika.

De klassieke Mercatorprojectie. Deze projectie wordt nog steeds veel gebruikt, vooral als zeekaart. Als wereldkaart is de Mercator-projectie minder geschikt, omdat de oppervlakten van gebieden nabij de polen sterk vergroot worden weergegeven (vergelijk de twee orthografische projecties).