IJle hoogte bij Cocteau Twins met versterking

De live-optredens van de Cocteau Twins kenmerken zich door de kwetsbare presentatie. Bij de eerste tournee in 1982, sloeg zangeres Liz Fraser zich bij voortduring met beide handen nerveus op de borst. Tijdens een van de concerten van de volgende tour barstte ze in huilen uit en moest het concert worden afgebroken. Nu, zeven jaar later, is Fraser nog altijd geen ontspannen live-artieste; terwijl gisteravond in Nijmegen aan weerskanten de vier gitaristen zich over hun instrumenten bogen, stond zij ingetogen, met gesloten ogen te zingen. En steeds keek ze bezorgd naar de geluidsman om te controleren of het geluid wel goed was.

De Cocteau Twins zijn tegenwoordig met zijn drieen en de bezetting wordt bij de concerten nog aangevuld met twee gitaristen. Dit flinke aantal gitaren en de hard afgestelde drumcomputer, maakt dat de muziek iets steviger klinkt dan op de plaat. De laatste lp Heaven or Las Vegas (1990), heeft al duidelijker structuren dan de vorige die soms bijna klonken als alternatieve muzak, maar nog altijd is het dromerige, atmosferische muziek.

Vervluchtigende synthesizers en met name de gitaarpartijen van Robin Guthrie zijn hier de oorzaak van. Zijn geluid wordt sterk bepaald door het gebruik van een flanger; zoals een stroboscoop het beeld fragmenteert en daardoor een vertraagde beweging suggereert, zo onderbreekt de flanger steeds het geluidssignaal. Het effect is zweverig en deinend.

Dit rustige, monotone gitaarspel is de omlijsting van Frasers beweeglijke zang. Haast zonder te articuleren golft ze van mooi ijl in de hoogte naar allerlei verschillende klankuitdrukkingen in de lagere regionen van haar stem; kobold-achtig klokkend, geknepen of bezwerend. De inhoud van de woorden is niet belangrijk, ze zijn gekozen om hun klank en vorm. Net als de song-titels, Iceblink Luck, Fotzepolitic, die wel ergens naar lijken te verwijzen maar niet echt iets betekenen.

Hoewel haar in rookwolken gehulde manlijke entourage snel saai wordt om naar te kijken, is Liz' beheersing en concentratie van de stem, afgewisseld met de fladderige gebaren van haar handen, ontroerend en fascinerend. Zonder met woorden of intonatie een eenduidige boodschap te presenteren, biedt ze een assortiment aan emoties ter eigen interpretatie door de luisteraar. Zo schept ze met klanken een veelkleurig, impressionistisch schilderij.