Na de borst

'Goedenavond, dames en heren, mijn naam is Henk Mochel, en ik wilde het vanavond met u hebben over een onderwerp dat altijd en zeker bij de NCRV beladen is geweest met taboes. Onlangs lieten wij ons licht schijnen op de vrouwenborst, en met groot succes: de kijkcijfers mochten er wezen. Het aardige was toen dat wij voor het eerst in de geschiedenis van de NCRV op een ethisch verantwoorde wijze enkele mooie, kloeke vrouwenborsten in beeld konden brengen, zonder meteen gedonder te krijgen met onze leden in Barneveld en Gasselternijeveen.

'Wij van Rondom Tien achten nu de tijd rijp om nog een stapje verder te gaan. Wij zullen het vanavond hebben over dat typisch mannelijke orgaan dat al vanaf het begin van de schepping zo in opspraak is: de penis. Laat ik eerst aan een van onze gasten, een plastisch chirurg van de Vrije Universiteit die er een heel aardige boterham aan verdient, vragen: wat is voor u de ideale penis?'

'Dat is voor mij nadrukkelijk de jeugdige penis die nog ontspannen, rimpelloos afhangt en die toch in een oogwenk zijn veerkracht herwint. Zo staan ze in ons anatomieboek, maar zo zie je ze helaas bijna nooit.'

'Nee, en daarom lijkt het mij nu goed om even naar een filmpje te kijken. We zien hier Henk en Charles op het strand in Zandvoort. Het zal u opvallen dat Henk wel bottomless is, maar Charles niet. Dat is ons van de NCRV vaker opgevallen op het strand: dat sommigen wel naakt gaan en anderen niet. Waar ligt dat toch aan? Charles waarom jij niet?'

'Wat mij betreft is het nadrukkelijk geen principe-kwestie. Ik hecht nu eenmaal meer waarde aan de intimiteit van de penis.'

'Goed, jij geeft de intimiteit van de penis niet graag prijs. Maar dat geldt kennelijk niet voor jou, Henk.'

'Nee, bottomless is voor mij geen probleem. Maar als ik merk dat het voor een ander wel een probleem is, dan doe ik gewoon mijn broek weer aan daar heb ik dan verder geen probleem mee.'

'Zeg eens eerlijk, Henk, het feit dat jij bloot gaat heeft dat niet te maken met een zekere trots op je lichaam?'

'U bedoelt dat ik het durf omdat ik een grote heb? Ongetwijfeld.'

'Liever iets minder cru, Henk, ook voor de NCRV anno 1990 zijn er grenzen. Wij hebben hier een andere gast, Lodewijk, die van zichzelf vond dat hij te groot geschapen was. Je hebt foto's uit die tijd bij je, Lodewijk? Tja, als ik dat zaakje zo bekijk, kan ik me heel goed voorstellen dat je er iets aan wilde laten doen. Vertel het zelf maar.'

'Ik woonde op het platteland en als ik dan zo'n stier in de weer zag, dacht ik wel eens: ik weet precies wat jij voelt. Ik was gewoon te zwaar. Dat maakte me erg onzeker.'

'Maar een man kan ook te klein geschapen zijn, volgens een professor van alweer de Vrije Universiteit die een fors gesubsidieerd onderzoek mocht doen naar penisvergroting. Nietwaar, professor?'

'Zeker, meneer Mochel. Als je 17, 18 bent, en je hebt nog steeds niks dat is een crime. Je durft niet naar het strand, je gaat niet sporten. Dank zij mijn onderzoek is ondubbelzinnig komen vast te staan dat er ongelofelijk geleden wordt onder het hebben van een kleine penis.'

'Toch heeft Lodewijk de zijne laten verkleinen. Mevrouw, wat vindt u daar als echtgenote van Lodewijk eigenlijk van?'

'Ik dacht eerst dat het geen invloed zou hebben op onze seksuele relatie, maar ik heb gemerkt dat je er nooit aan went. Het is toch niet het beeld dat een vrouw van een man heeft.'

'Lodewijk, je hoort het. Hoe ervaar je deze visie?'

'Ik schaam me kapot, meneer Mochel, ik had niet verwacht dat ze dit voor het front van twee miljoen kijkers zou zeggen. Ze is een beetje naief, ze dacht: die zijige NCRV-dominee meent het goed met ons. Ze begrijpt niet dat straks het hele dorp me achter mijn rug uitlacht. De hele toon van deze uitzending bevalt me eigenlijk niet, meneer Mochel. Het is allemaal zo klef, zo vals, zo gewild vrijmoedig. Zijn jullie bij de NCRV nu echt zoveel anders dan die Rademakers? Miep, kom op! We gaan.'