Koln-Bayern zonder aanval en avontuur

KEULEN, 15 okt. Een wedstrijd op zo'n dertig kilometer afstand tussen twee Bundesliga-topteams. Twee kapitaalkrachtige clubs uit het land dat sinds een paar maanden wereldkampioen is: FC Koln en Bayern Munchen. De elders nogal onbeminde Beierse kampioen op bezoek bij de oude vereniging aan de Rijn die zo graag (weer) eens nummer een zou zijn. Het atmosferisch-psychologische verloop op de Duitse landkaart en de voetbalgeschiedenis beloven iets bijzonders.

Bovendien schijnt er deze zaterdagmiddag een najaarszon en zegt een radiostem tegen een uur dat er nog kaarten zijn voor de gebeurtenis, die om half vier in het stadion Mungersdorf zal beginnen. FC Koln is het seizoen na de verkoop van de kleine sterspeler Thomas Hassler aan het Italiaanse Juventus (voor omstreeks vijftien miljoen mark) met negen punten uit negen wedstrijden niet geweldig begonnen. Een ernstige blessure van zijn andere ster, de even kleine kunstenaar Pierre Littbarski, is daaraan mede debet. Maar daar staat tegenover dat de Keulse club in het eigen stadion speelt en sinds een paar weken de luidruchtigste en succesvolste Duitse trainer, Udo Lattek, als manager in dienst heeft (Wir ziegen den Bayern die Lederhose aus!). En, even afgedacht van de krachtsverhoudingen, Bayern heeft voor vele miljoenen zoveel nieuwe spelers ingekocht, onder wie de elegante jonge Deense publiekstrekker Brian Laudrup (van Bayer Urdingen), dat er vast iets aardigs mag worden verwacht.

Zodoende is de eerste tegenvaller nog vrij gemakkelijk te verwerken. Er blijken weliswaar meer staanplaats-kaarten (vijftien mark) verkocht dan er staanplaatsen zijn, naar wie redelijk lang is en af en toe op zijn tenen staat kan ook door een hek nog aardig wat zien. Trouwens, wie in de rust afziet van Bockwurst of bier ziet staanplaatsen vrij komen voor de tweede helft.

Linksbenigen

Voor de liefhebber is iets anders veel erger, dat verandert ook 's avonds op het televisiescherm niet. In de opstellingen van beide topteams komen slechts twee linksbenige spelers voor, namelijk linksbuiten Frank Ordenewitz van FC Koln (aangekocht van Werder Bremen) en de stoere Beierse verdediger Hansi Pflugler, die de meeste kopduels wint dankzij een speciale armtechniek. Ordenewitz blijkt bovendien slechts op papier linksbuiten, want hij doet naar een ook elders bekend trainers-consigne vooral aan 'meeverdedigen'. Beide teams hebben de zo riskante elementen aanval of avontuur in het spel goeddeels afgezworen.

In plaats daarvan bieden zij 54.000 toeschouwers efficient counter-voetbal, met maximaal twee spitsen a la Rinus Michels. De achterlijn is daarbij voor de aanvallers allereerst een verre krijtstreep op gevaarlijk-grote afstand van het eigen doel. In het ook deze middag vertoonde spel wordt de tegenstander ver van het eigen strafschopgebied (de heilige zestien meter) gehouden, als het kan binnen de spelregels. Anders desnoods 'professioneel', wat in de loop van de wedstrijd tot enkele gele en drie rode kaarten voert. En tot een per geval heroplevende verbale oorlog tussen de Schlachtenbummler, de streng van elkaar gescheiden aanhangers van beide clubs. De Bundesliga is de zwaarste Europese competitie, zeggen veel Duitse kenners. Dat mag zo zijn, maar dat oordeel lijkt op zo'n middag vooral gebaseerd op de physieke eisen die worden gesteld.

Want ingevolge de geschetste tactiek zijn er op circa vijftig meter middenveld anderhalf uur lang bijna steeds twee groepen van tien spelers te vinden, die in koppels met grote fysieke conditie en inzet demonstreren hoe saai en grof voetbal desgewenst ook kan zijn. Af en toe echter, zo zal de hoop in de kleedkamer zijn geweest, moet een enkeling toch duwend en trekkend aan de hem toegedachte bewaking kunnen ontsnappen en daarna ook op zijn weg naar 'de zestien' nog op de been weten te blijven.

Krakende oude heer

Dat is deze middag ook zo, het gebrek aan snelheid van het centrale Beierse verdedigingsduo Augenthaler/Kohler (een krakende oude heer en een onbeleefde houthakker) zorgt er daarbij voor dat FC Koln vrij geregeld vlak voor de deze keer niet zo sterke Bayern-doelman Aumann kan verschijnen. En dat leidt ertoe dat FC Koln, hoewel in het veld niet echt sterker of beter, na tweemaal drie kwartier met 4-0 wint. Voor Brian Laudrup, die af en toe heel even heeft laten zien wat hij de liefhebber zou kunnen bieden als het moderne trainers-handboek geen prioriteit zou hebben, bestaat deze middag grotendeels uit onvrijwillige glijvluchten. Naarmate FC Koln verder voorkomt, wordt het tienduizendvoudige Auf Wiedersehn! van de Keulse aanhangers krachtiger.

'Vier doelpunten! Drie rode kaarten! 54.000 toeschouwers! Voetbal-liefhebber, wat wil je nog meer?', vraagt het Duitse zondagsblad een dag later retorisch. De Nederlander die, om eens wat te noemen, weet van Ajax en zijn vroegere buitenspelers Swart en Keizer of zijn huidige vleugelspitsen Roy en Van 't Schip, of de opvattingen van J. C. Cruijff als trainer in Barcelona kent, weet na zo'n middagje in Keulen het antwoord. Namelijk: veel meer, en heel anders.