Griftheater met Rossi mist elke overtuiging

De Italiaan Giorgio Rossi, een van de oprichters van het bewegingscollectief Sosta Palmizi uit Turijn, heeft bij het Griftheater de produktie La Stanza (Circumambulazione) gerealiseerd. Het werk van zijn Italiaanse gezelschap is redelijk bekend in Nederland doordat het tweemaal is opgetreden in Springdance met de produkties Il Cortile (1986) en Tufo (1988). De voorstelling die hij met Nederlandse spelers heeft ontwikkeld mist een Zuideuropese flair.

De mimograaf/regisseur Giorgio Rossi situeert zijn nieuwe produktie in een gesloten ruimte (La Stanza). Hoewel hij tekst, muziek en kostuums laat verwijzen naar de middeleeuwen en de renaissance valt in deze kamer de tijd weg. De centrale figuur is een soort alchimist (Paul van Kolck) die de vier andere spelers zo manipuleert dat deze verstrikt raken in een onverbiddelijke cirkelgang (circumambulazione). Om het verhaal luchtig te houden laste Rossi enkele absurdistische scenes in die geent zijn op de Commedia dell'arte.

Bij de aanvang klinkt er in het duister een vervormde stem die alle engelen, heiligen, apostelen en martelaren aanroept. Als antwoord komt er licht. Een kaars wordt aangestoken in het studeervertrek van Van Kolck. Op zijn tafel ligt een nog dichtgeslagen boek, waarin hij zich later zal verdiepen. De alchimist braakt vier halfedelstenen uit in de kleuren wit, groen, roodbruin en zwart. Die horen bij de jaargetijden welke in doorzichtige zwarte dozen worden uitgebeeld door Nan Romijn, Lis van der Kleij, Benno Voorham en Henriette Brouwers.

De vijf spelers schuifelen voort, draaien cirkels of rollen over de grond. Zij springen elkaar in de armen of op de rug. Twee keer komt het tot een soort eenvoudig gestructureerd dansje. In een knechtenrol houdt Lis van der Kleij als een echte Zanni een vurig pleidooi in potjeslatijn. Kakelend als een kip produceert Benno Voorham zijn eieren, terwijl Nan Romijn graan voor hem strooit. Henriette Brouwers en Van Kolck proberen aan een Jeroen Bosch-achtige situatie te ontsnappen. Geen van hen is echter in staat om de toeschouwer te overtuigen.

In La Stanza (Circumambulazione) wordt veel gepraat en weinig gezegd. De toeschouwer begrijpt er weinig van en vraagt zich af of hier soms het scheppingsverhaal wordt verteld, de dokter Faustus-legende gespeeld of een filosofische verhandeling gehouden over wat er nu het eerst was: de kip of het ei.

Voorstelling: La Stanza (Circumambulazione), door Griftheater. Mimografie/regie: Giorgio Rossi; muziek: collage door Peter Onnes; kostuums: Hanninka Luitwieler licht: Erik van Raalte. Gezien: 13/10 Theater aan de Haven, Den Haag. Daarna elders in Nederland.